October 2003 Archives
Meeen, hvað nýja lagið með Otrip Leone er gott. Ég er gjörsamlega með það á heilanum. Ef þið viljið vera á undan... Tékkið þá á því strax, því ég get lofað ykkur, þetta er það sem koma skal!!!
Klára midterms á morgun. Drekk hvítvín alla helgina og held upp á Halló Vín.
Var að taka saman stigin mín í landaleiknum (sjá, sjá og sjá). Þetta gerði ég náttúrulega bara af því að ég er að fara í próf ekki á morgun heldur hinn. Ég fékk einungis 24 stig og er frekar óánægð að vera ekki með forystu í leiknum. En svo fór ég að spá í það að það eru miklar líkur á því að innan næstu 10 ára verði ég búin að ferðast til 3ja heimsálfa í viðbót (bekkjarsystkini frá Suður-Afríku, Ástralíu, Argentínu og Chile) auk þess sem mér hefur verið boðið til grísku eyjanna næsta sumar... Ég held að ég taki þetta á endasprettinum.
Ég held ég verði að taka undir með Martine vinkonu minni:
Life is Time Series Analysis.
Svona súr (SUR) er ég nú orðin.
Þeir sem fatta þessa speki dagsins eru jafn súrir og ég, og er þeim þar af leiðandi mikil vorkunn.
Mér finnst að fólk eigi að safna undirskriftum og reyna að fá mig til að hætta í doktorsnáminu svo að minn margrómaði persónuleiki fari ekki í hundana. Einhvern tímann í vorprófunum í HR komu nokkrir nemendur mínir til mín með spurningar út í námsefnið. Svo fóru þau aðeins að spurja mig út í mig og mína hagi og ég sagði þeim að ég væri á leiðinni út í doktorsnám. Þá báðu þau mig vinsamlegast um að verða ekki skrítin eins og allir aðrir hagfræðingar sem þau þekktu. Mér skildist einhvern veginn að þau hefðu átt við fólk með meiri menntun en grunnnámið í hagfræði. Ég fór bara að hlæja og hafði ekki miklar áhyggjur af þessu... En núna er ég farin að finna fyrir ýmsum aukaverknunum doktorsnámsins. Gott ef ég er ekki orðin skrítin. Hvað er til ráða?
Núna í miðannarprófunum er tónlistin besta vinkona mín (ekki stærðfræðin). Mér fannst þess vegna að hún ætti skilið hlekki á síðunni. Það er magnað hvað Hey ya með OutKast kemur manni alltaf í gott skap.
Eins og þið sem lesið þessa síðu vitið, þá geri ég lítið annað hér í LA en að læra fyrir skólann og síðan horfi ég reyndar svolítið mikið á veruleikasjónvarp...
Mér líður ágætlega með námið. Finnst ég vera svona frekar on top of things almennt séð... Ég meina ég gæti alveg verið duglegri og lært 16 tíma á sólarhring eins og nokkur bekkjarsystkin mín... En það er ekki alveg ég, I need some me time...
[Ritskoðað] Hér var ég að fá smá útrás... En Palli bannar mér að nota netið sem sálfræðing... Þannig að líkt mörgum öðrum færslum mínum hvarf þessi eins og hendi væri veifað...
Af hverju heldur fólk að ég sé alltaf döpur? Am I just a sad and dismal girl with approachable baby cheeks?
Annars er ég komin með nýtt gsm símanúmer: 1-310-869-8122
Fyrirgefið hvað þetta er leiðinlegt blogg, en leiðinlegt blogg er betra en ekkert blogg, eða hvað?
Til hamingju Ragnhildur með útskriftina og mamma með afmælið! Þið eruð bestar!
Færslan mín um hárið á mér og hvað ég þarf að borga til að laga það hefur valdið miklu fjaðrafoki... Set þessa mynd inn svo þið skiljið alvarleika málsins. Ég vil líka taka það fram að ég seldi Courtney Cox og David Arquette egg til þess að hafa efni á þessu. Ekki dæma mig... I'm so vain... I probably think this blog is about me ;)
Þegar ég var stelpa var ég ótrúlega heilluð af sögum um kornabörn sem höfðu týnst í skóginum eða á sléttunni. Mörgum árum síðar þegar allir töldu þau löngu látin fundust börnin síðan og höfðu þau verið alin upp af villtum dýrum (oftast úlfum) og tekið upp siði þeirra. Síðan fóru vísindamenn með börnin í ferðalög um allan heim á ráðstefnur og reyndu að kenna þeim aftur mannasiði með misjöfnum árangri. Mikið af þessum sögum las ég í því stórmekra tímariti SATT, sem afi var áskrifandi að og mamma geymir enn innbundin heima á Hofgörðum. Ein greinin sagði frá krakka sem gat hlaupið jafn hratt og sléttuúlfur, því hann hafði lært hlaupatækni þeirra strax í æsku!?! Ég hugsa að ég hafi verið aðeins of auðtrúa (en ég meina, blaðið hét nú SATT, og það hlaut að segja bara satt og rétt frá, er það ekki?) Ég spáði mikið í það hvort það væri svindl að láta þennan krakka keppa á Ólympíuleikunum, því að hann átti víst að ná ógurlegum hraða...
Síðan hef ég alltaf hlegið svolítið að bröndurum sem ganga út á það að einhver hafi alist upp á meðal villidýra... Til dæmis Läkerol auglýsingin um manninn sem ólst upp á meðal hamstra. Hún er fyndin.
En af hverju er ég að hugsa um þetta núna? Jú, núna er verið að sýna veruleikasjónvarpsþætti sem heita The Newlyweds og skarta þeim Jessicu Simpson og Nick what's his name Lachey. Þau eru svona dæmigerðar has-been B-stjörnur, sem vart þarf að kynna, því þau eru svo nýdottin af toppinum (ok, voru kannski aldrei þar) að við munum ennþá eftir þeim. Nema hvað, hún Jessica er alveg óstjórnlega vitlaust, fáfróð og kjánaleg og þættirnir hafa þar af leiðandi náð gríðarlegum vinsældum hér vestra. Líklega hafa slúðurpennar Morgunblaðsins þýtt eitthvað af sögunum um Chicken-by-the-Sea og Buffalo-wings. En Jessica var mjög rugluð yfir því hvort túnfiskur væri kjúklingur eða fiskur (vörumerkið heitir Chicken by the Sea) og svo fussaði hún og sveiaði yfir Buffalo-vængjum, því hún borðar ekki vísunda... Allt er í þessum dúr. Í ofanálag er Jessica svo snobbuð að hún getur ekki þrifið upp eftir sig (ok, það þarf nú ekki að vera galli) og veruleikafirringin er algjör... Hún veit ekkert hvernig heimurinn virkar... Svo rann það upp fyrir mér... Jessica hlýtur að hafa týnst sem kornabarn og verið alin upp af púðluhundum!!!
Já við hjónin erum ekki fyrr flutt til LA en við erum beðin um að leika í tónlistarmyndböndum og koma fram í Cali-sjónvarpinu. Það var sem sagt tekið viðtal við mig á campus í dag og ég spurð um hvernig væri að vera ég... Þ.e. námsmaður í UCLA. Hvað ég myndi gera ef ég yrði rík (ég sagðist munu kaupa mér óðal í hæðunum og fylla sundlaugina af Creme de La Mer (sem er húðkrem ríka og fræga fólksins)) og svo var ég spurð að því hver Hollywood draumurinn væri í mínum augum (eilíf æska og endalausir peningar). Segið svo ekki að ég eigi ekki heima hérna, ég held að ég sé alveg jafn grunnhyggin og hinn dæmigerða Kaliforníudís. Ég er bara 10 kílóum þyngri og aðeins hvítari...
Annars er titill þessarar færslu titill á nýju bókinni hans Gísla Pálssonar um Vilhjálm Stefánsson. Bókin er hinn eigulegasti gripur og kjörin í jólapakkana í ár ;)
Um þessar mundir get ég varla andað fyrir skilavekefnum og svo eru midterms eftir næstu helgi. Meira en nóg að gera hjá okkur. Ég er samt frekar vel undirbúin eftir námið við HÍ og sérstaklega á ég Tór Einarssyni og Helga Tómassyni mikið að þakka. Tór og Helgi, ef þið eruð að lesa þetta, takk kærlega fyrir allt saman! Hehehe, eins og þeir skoði síðuna... Æ, ég hló upphátt núna, I need my friends, alveg orðin steikt hérna.
Ég ætlaði að vera mjög sniðugur fátækur námsmaður og keypti mér hárlit í Ralphs og litaði hárið sjálf til þess að "spara". Ég hefði betur látið það ógert. Ég er rauðhærð. Það fer mér vægast sagt illa. Ég hreinlega hata rauðan blæ á mínu hári. (Fer sumum samt mjög vel, t.d. Julianne Moore, Öglu, Erlu og Birnu og .... þekki ég einhverjar fleiri sætar með rauðan blæ?) Þannig að ég gerði mér aðra ferð í Ralphs og keypti nú sérstaklega kaldasta brúna tóninn sem völ var á... Og ég er rauðhærðari en nokkru sinni fyrr. Ég er búin að eyða 40$ í þetta rugl. Nú er ég búin að gera það sem ég hefði átt að gera í upphafi; panta mér tíma hjá Fred Segal. Ég fór í símaviðtal fyrst (mælt er með því að maður mæti á staðinn í 15 mínútna viðtal fyrir tímann til að ræða hvað maður vill, en ég nenni ekki og tími ekki klukkustund af deginum í það). En í símaviðtalinu kom í ljós að það er líklegt að ég þurfi fyrst að fara í color-correction meðferð áður en hárið verður litað... Góði helv. sparnaðurinn hjá mér. [Mamma og Palli, hættið að lesa núna næstu setningu, ok?] Þetta mun kosta yðar heittelskuðu $300 og kannski $150 til viðbótar ef hún þarf að fara í color-correction fyrst. En sálarró verður víst aldrei of dýru verði keypt.
Ég hlakka ekkert smá til, fer um leið og síðasta miðannarprófinu lýkur. Vá hvað ég mun eiga það skilið að láta fingrafiman hárgreiðslumeistarann renna fingrunum í gegnum fagra (og græna (sem er andstæði liturinn við rautt)) lokka mína.
DRY HUMOR: You love telling the joke that sneaks up
on you. You probably watched every episode of
Seinfeld, if you didn't you should have. You
like telling a joke that only half of the
people in the room understand. You probably
also enjoy british humor. When you tell a joke
people have to stop and check if it is really a
joke or not. Sometimes, you'll weave a long
elaborate lie and present it as truth, just to
see how much you can get away with before
people realize that it's all just a tall tale,
hahahahaha.
How funny are you?
brought to you by Quizilla
Örlög okkar, Brynju og Nonna, Palla og mín, tvinnuðust saman við örlög þessara stórstirna í Hollywood um helgina. Hvernig? Palla var boðið að leika í tónlistarmyndbandi með Clay Aiken... David Spade var að spila blak á næsta velli við okkur á ströndinni... Prince var að djamma með okkur á Hvíta Lótusnum og Mila Kunis sat á næsta borði við okkur á Dolce... Fleiri stjörnur fljótlega... Jafnvel stærri og skærari ;)
Nýjar myndir á myndasíðunni... Athugið að nú þarf lykilorð. Brynja og Nonni voru hjá okkur í 5 daga og eins og sést á myndunum var rokkað og rólað. Nú tekur lærdómurinn við... Ég ætla að læra eins og mófó núna næstu vikur, midterms eftir 10 daga. Shjæt.
Þetta er eitt það fyndnasta sem ég hef séð! Ég hvet ykkur til að lesa í a.m.k. 2 mínútur (þarf að smella á glærurnar). Þvílíkir snillingar!!!
Þetta er í boði Johnny B. á massadjammi.
