November 2003 Archives

Á fimmtudaginn var okkur Palla boðið að taka þátt í Þakkargjörðarhátíðinni með Steinberg-fjölskyldunni. Þeir bandaríkjamenn sem ég hef talað við um hátíðisdaga (sem er einmitt uppáhaldsumræðuefnið mitt) eru á einu máli um að Þakkargjörðin sé mikilvægasta hátíðin. Og John orðaði það svo skemmtilega: All you need to do to be American is to cook turkey for Thanksgiving. Alls voru tæplega 15 manns í mat og svo 3 hundar sem fengu náttúrulega sérstök Þakkargjörðarbein. Það var rosastemmning hjá okkur, enda mikið af tónlistarfólki. Aaron bróðir hans John er forsprakki hljómsveitarinnar Captain Danger. Check it out, mér finnst Behind it vera flott lag, það var einmitt tekið eftir matinn. Myndir af herlegheitunum á myndasíðunni minni. Sama lykilorð og venjulega.

Elsku Rebekku-krúttið mitt er farið að blogga aftur, nú þarf Paogol bara að fara að herða sig… Já, maður lítur á það sem hlé þegar fólk heldur manni á milli vonar og ótta um ný blogg í 2 vikur. Rebekka er núna haldin tölvuleikjafíkn. Ég líka… Ég er svo sjúk að ég læt eyða öllum leikjum af tölvunum í kringum mig, en svo leita ég uppi leiki á netinu og þarf núna að vinna leik af þessari síðu 10 sinnum í röð, til að ég megi gera eitthvað annað… Hrikalegt.

Las ágætisgrein eftir Magga um femínisma og jafnrétti. En hann og Obba eru uppáhalds Deiglupennarnir mínir. Maggi skrifar: “... ímyndin af dónakallinum sem kaupir klámblöð og annað efni sem „hlutgerir“ konur á XXX.is. Samt sem áður er femin.is einn af stærri endursöluaðilum titrara og annarra hjálpartækja ástarlífsins. En konur sem versla þar eru engar dónakonur, nei þær eru sjálfstæðar nútímakonur. Hvort hægt er að ímynda sér augljósari „hlutgervingu“ á karlmanni heldur en titrara er nokkuð sem lesendur skyldu dæma hver fyrir sig.” Þetta finnst mér svoldið fyndið, því ég er alveg hjartanlega sammála Magga. Ég fór einmitt inn á Femin.is í framhaldinu (hef tvisvar eða þrisvar villst inn á þennan vef áður). Þar má kaupa alls konar skemmtilegheit. Hvað finnst ykkur um textann og myndirnar á umbúðunum. Finnst konum þetta spennandi eða kynþokkafullt? Ekki mér. Á þessari frábæru síðu rakst ég svo á grein um framhjáhald. Sem dæmi um vísbendingu um að makinn sé að halda fram hjá með annarri manneskju: þú kemur að þeim í rúminu... Já einmitt, það er svoldið sterk "vísbending" um framhjáhald...

Eins og glöggir lesendur hafa kannski tekið eftir er kominn nýr hlekkur efst á síðuna.

Ég var að taka til í skrám á tölvunni minni og rakst á smásögusafnið mitt. Þetta eru sögur samdar á árunum 1998-2001. Vegna innihalds þeirra og eðlis vil ég takmarka aðgengi að þeim, en nokkrar þeirra eru ansi góðar (mæli sérstaklega með með sögu sem ber nafnið: Leyndarmál í rökkri). Notendanafn og lykilorð eru ekki þau sömu og á myndasíðuna. Sendið mér póst ef þið hafið áhuga og eigið stund í næði. Bannað innan 18!

... nema mig.

Eg var ad spjalla vid Roggu vinkonu a msn i morgun. Hun er ein af sarafaum vinum minum med webcam. (Thad a reyndar eftir ad breytast, thvi eins og allir vita eru vefmyndavelar jolagjafirnar i ar. Ekkert kertaflipp nuna.) Eg for annars naestum thvi ad skaela thegar eg sa fallega snjoinn i Thingholtunum ut um gluggann hennar. Sakni sakni sakn... Djofulsins sol og hiti herna alltaf!

Thad er eins og allt sameinist thessa dagana um ad lata mig hugsa mikid heim. Madur getur ekki kveikt a sjonvarpinu an thess ad sja 3 bilaauglysingar a 10 minutum, allar teknar a Islandi. Ein er tekin a Nesjavallaleidinni og thar ma (med godum vilja) greina sumarbustad foreldra minna vid Thingvallavatn, i thad minnsta nesid sem hann stendur a.

Afsakid stafina... Eg er a bokasafninu, ja, svona til thess ad eg hangi ekki a netinu heima hja mer ;)

Takk fyrir kvedjurnar oll somul... mig vantar samt enntha nofn theirra sem skoda siduna og eru "okunnugir", en thad er allt i lagi... Eg geri ekki mikid af thvi ad kvitta fyrir forvitnistheimsoknir minar annad.

Respect!

Ég sakna vina minna. Og fjölskyldunnar. Og Palla sem er stunginn af til San Diego. Meiri vitleysingurinn þessi elska. Gleymdi að panta tíma í GRE og var á leiðinni í prófið á föstudaginn þegar hann allt í einu áttaði sig á því að það var hvergi laust í prófið á stór-Los-Angeles-svæðinu. Er því að fara í prófið í fyrramálið í San Diego. Þannig að hann fór þangað í dag til að hafa nógan tíma og til að vera laus við stress. Þetta er alveg 2-3 klst akstur hvora leið. Þetta er alveg síðasti séns fyrir Palla að taka prófið (eins og hjá mér í fyrra um miðjan nóvember)... En við hjónin þurfum víst tímapressuna. Hann verður að nota þessar einkunnir með umsóknunum sínum. Eins gott að hann massi þetta (hope hope). Krakkarnir sem eru með mér í prógramminu fóru margir hverjir tvisvar í prófið. Ein stelpan fór 4 sinnum í prófið. Ég var búin að heyra einhvers staðar að það væri vont að fara oft í það... Greinilega ekki.

Forvitni? Af hinu góða eða afsprengi djöfulsins?

Einhvern veginn fannst mér alltaf þegar ég var yngri að forvitni væri vond. Vertu ekki svona forvitin, stelpuskömm! fékk ég að heyra oftar en ekki í barnæsku minni (ok, ég fékk reyndar aldrei að heyra þessa setningu). En ég er hins vegar alveg svakalega forvitin. Ég get heldur aldrei átt leyndarmál sjálf, þarf alltaf að segja bestu vinkonum mínum (mamma og systur meðtaldar) frá þeim. Sem dæmi má nefna að um leið og getnaður hefur átt sér stað munu allir fá að vita að ég sé ólétt (þegar ég verð það einhvern tímann eftir nokkur ár). Ég gæti líka aldrei ekki (hrikalegt, tvöföld neitun!) vitað hvort ég gengi með stelpu eða strák í maganum væri ég ólétt, og um leið og ég vissi kynið á barninu myndi ég síðan segja öllum frá því. Væri líklegast komin með nafn á barnið löngu áður en það væri fætt.

Hér þykir forvitni hins vegar góð. Ég hef í alvöru talað heyrt fólk í doktorsnáminu tala um hvað þau hafi alltaf verið forvitin í æsku og bara orðið að vita hvernig hlutirnir virkuðu... Fróðleiksþorstinn og forvitnin dreif þau áfram. Mér finnst ótrúlega hallærislegt að hlusta á svona lagað. Af hverju þarf fólk að vera svona steikt? Já, það var forvitnin sem rak apann niður úr trénu og hér erum við í dag! Ég hef frá því í barnæsku haft gaman að því að vita hluti um heiminn okkar, uppruna mannsins, sögu og landafræði, svo nærtæk dæmi séu tekin. En ég geng ekki um bókasafnið masandi um óslökkvandi fróðleiksþorsta minn og forvitni þá sem rak mig af stað í doktorsnámið...

En ekki hvaða forvitni sem er nýtur sömu virðingar. Krakkarnir í prógramminnu hlæja að mér (með vanþóknunarsvip og augngotum sem þau halda að ég taki ekki eftir) þegar ég segi þeim að ég sé áskrifandi að Entertainment og freistist nánast alltaf til að kaupa mér Peolpe, Us Weekly eða In Touch þegar ég fer í stórmarkaðinn. Ég er nefnilega líka svoleiðis forvitin. Ég vil vita hvað Britney fær sér í morgunmat, hvar Brad kaupir sólgleraugun sín og nýjasta skúbbið um MJ, King of Pop. Mér finnst ósanngjarnt að mín forvitni sé litin hornauga á meðan snobbað er fyrir hinni gerðinni af forvitni sem er í sjálfu sér alls ekki slæm en frekar tilgerðarlegt að tala um.

Nú eruð þið væntanlega búin að álykta að ég sé grunnhyggin (það er rétt) og að það sé ekki hægt að treysta mér fyrir neinu (það er reyndar ekki rétt)... Haldið áfram að segja mér leyndarmálin ykkar, skandalana, nýjustu kjaftasögurnar og svo framvegis. Annars veslast ég upp og dey.

Smá forvitni að lokum. Hverjir lesa síðuna mína? Plís, ekki setja nein ljót comment í commentakerfið, eins og að ég sé hóra eða eitthvað þaðan af verra... Ég er svo viðkvæm sál.

Núna er klukkan að verða hálffjögur um nótt hjá mér. Einhvern veginn gengur mér alltaf betur að vinna á nóttunni. Reyndar er smá kveldúlfur í mér núna og ég þarf þess vegna að hanga svolítið á netinu og gera eitthvað óframleiðið. Ég er búin að vera að njósna eða forvitnast um líf hinna og þessara bloggara sem ég þekki ekki neitt, en fylgist þó með heimasíðunum þeirra í hallæri (þ.e. þegar vinir mínir eru latir að blogga eins og ég, það gerist að vísu ansi oft...). Sumir eru bara ansi sniðugir og ég farin að skoða þá meira og meira... Ég þori samt ekkert að tala um það... Finnst það hálfperralegt... Kannski er það ekkert perralegra en að halda úti svona síðu sjálf (og setja steiktar myndir af sjálfri mér á síðuna, það hlýtur að vera hinn mesti öfuguggaháttur).

Ég ætlaði alltaf að setja inn myndir af nýja hárinu mínu. Þessi er kannski ekki sú besta, en hún var tekin um miðja nótt fyrir nokkrum dögum. Þá var ég í svipuðu óframleiðnikasti og nú og ég fór allt í einu að spá voða mikið í því hvað ég væri eitthvað orðin konuleg. Ég minntist þess að þegar ég klippti á mig topp fyrir tveimur árum var ég alltaf beðin um skilríki hvar sem ég kom, þannig að ég klippti mig um nóttina. Ekki svo slæmt...

Veit einhver hvort orðatiltækið undantekningin sem sannar regluna er til á ensku? (Mér finnst þetta reyndar vera fáránlegasta orðatiltæki í heimi.) Ég er að reyna að sanna svolítið í hagrannsóknum og fæ einmitt út einn á móti því sem ég veit að er rétt lausn. Get ég haldið því fram að þetta sé undantekningin sem sanni regluna? Í MR sagði ég einhvern tímann á stærðfræðiprófi þegar ég var beðin um að sanna eitthvað að setningin væri augljós og að hvert mannsbarn sæi að hún væri sönn. Ég fékk 2 stig af 10 fyrir þetta.

Leti leti leti... En alls engin þreyta samt...

Hér vestra hefur enn einn veruleikasjónvarpsþátturinn hafið göngu sína, og ber hann heitið Average Joe eða Meðal-Jón. Fyrir þau ykkar sem búast við að þátturinn verði sýndur í íslensku sjónvarpi og eruð háð veruleikasjónvarpi: ekki lesa lengra.

Í upphafi fyrsta þáttar fáum við að kynnast hinni ægifögru Melönu Scantlin, klappstýru með meiru. Hún kemur til leiks í þeirri von að finna draumaprinsinn a'la Trista Rehn (piparjónkan geðþekka sem um þessar mundir er að fara að giftast slökkviliðsmanninum hagmælta).

Þið þekkið væntanlega hvernig upphafsþættir Bachelor-seríunnar eru: Piparsveinninn bíður uppáklæddur við glæsivillu í Malibu og tekur á móti fríðum hópi vonbrúða sem stíga út úr eðalvögnum ein af annarri. Melana okkar bíður við glæsivillu í Palm Springs í sínu fínasta pússi, búin að fara í litun, plokkun, mani, pedi, you name it, she's had it... Þegar fyrsti eðalvagninn nálgast er spennan í hámarki. Út stígur glæsimenni mikið og Melana brosir sínu blíðasta. Hann gengur til hennar, kyssir hana á kinn, réttir henni umslag sem segir að hún megi búast við vonbiðlum sínum á hverri stundum. Síðan snýr glæsimennið til baka inn í eðalvagninn sem keyrir í burtu. Melana er ringluð.

Skömmu síðar kemur rúta full af meðal-jónum (e. average Joes). Ef þetta eru meðaljónar þá veit ég ekki hvað, ég hef ekki einu sinni séð svona lúða í VRII! Melana á í mestu vandræðum með að halda andlitinu. Síðan kemur gestgjafi þáttanna, rauðhærða gerpið hún Kathy Griffin og segir áhorfendum að í raun og veru sé verið að athuga hvort að meðal-jóninn eigi séns í jafn glæsilega konu og Melönu og hvort Melana geti horft fram hjá yfirborðinu og litið inn í fagrar sálir meðal-jónanna.

Síðan hefjast leikar, og er fyrirkomulagið ekki ósvipað því sem við þekkjum úr Bachelor. Meðal-jónarnir eru ótrúlega hallærislegir og eiginlega bara einn þeirra sem hafði half-decent persónuleika. Ég hreinlega öskraði þegar Melana tók sig til og fór í sleik við tvo þeirra. *Hrollur* Þegar við erum búin að fylgjast með í 3 vikur (og 3 vikur hafa liðið hjá þeim), er Melana farin að kynnast meðal-jónunum og sér að þeir eru hin vænstu grey (sem þeir eru ekki) og hún er farin að develope strong feelings for certain individuals, stronger feelings than she ever thought would be possible in this amazing journey of her emotions. Það er erfið stund þegar hún þarf að fækka vonbiðlunum niður í þrjá. Inn á milli fáum við alltaf stutta viðtalsbúta við vonbiðlana og Melönu þar sem þau segja hvað þeim býr í brjósti. Samkeppnin er sérstaklega mikil. Hver og einn sér að bara meðal-jónar eru með í leiknum og ein gullfalleg stúlka er við enda regnbogans. Fyrst að einhver meðal-jón hlýtur hana á endanum gæti það allt eins verið hann sjálfur, já hví ekki?

Múhahahaha, ótrúlega skemmtilegt tvist gerðist í kvöld. Haldið þið ekki að þegar þeir þrír meðal-jónarnir stóðu þarna með Sólheimaglott á vör (sem eru kannski mjög hugguleg í einfaldleika sínum) að Kathy, gestgjafinn okkar, hafi kynnt til sögunnar 3 nýja vonbiðla, hvern öðrum glæsilegri. Melana gat ekki hamið aðdáun sína og meðal-jónarnir þrír sáu blautu draumana sína leysast upp fyrir hugskotum sér... Þeir gátu ekki hamið gremju sína, skelltu hurðum og létu eins og verstu smábörn.

Í lokin fengum við sýnt úr næsta þætti. Þar er Melana komin í hörkusleik við eina karlfyrirsætuna og hálfsköllóttu, bangsalegu meðal-jónarnir horfa vonlausum augum upp úr heita pottinum (sem þeir voga sér ekki upp úr) á meðan meitlaðir líkamar nýju ofurtöffarana baða sig í sólargeislum eyðimerkurinnar og Melana stendur skríkjandi við sundlaugarbakkann.

Já, það var aldeilis að útlitið skipti engu máli...

This is what I call good TV!

P.s. Ég vona að ég hafi ekki eyðilagt neina drauma í dag.

Hún á afmæli í dag, hún á afmæli í dag, hún á afmæli hún Ragnhildur, hún á afmæli í dag! Til hamingju elsku Ragnhildur. Þar sem ég er fátækur námsmaður í útlandinu (og neita mér ævinlega um allar lífsins lystisemdir) færð þú bara þetta listaverk í afmælisgjöf. Neeeei, þú færð pakka þegar ég kem heim um jólin, búin að kaupa hann og alles.

Í dag eru nákvæmlega 4 vikur þar til ég klára prófin. Veruleikasjokk. Það er svo mikið að gera að ég þarf stundum að neita mér um sjónvarpsgláp. Ótrúlegt alveg hreint. Annars kem ég heim þann 17. desember, að morgni dags. Við fljúgum frá Baltimore [hint fyrir móttökusveitina]. Við búumst við alvöru móttökuathöfn á Leifsstöð, lúðrablæstri og ræðuhöldum. Síðan er ég alltaf svolítið svag fyrir því að hvítum dúfum sé sleppt við svona uppákomur. Svo að Rebekka og aðrir með fuglafóbíu láti sjá sig finnst mér allt í lagi ef þúsund hvítum blöðrum verði sleppt í staðinn.

Mér krossbrá þegar ég horfði á Queer Eye for the Straight Guy í fyrsta skipti. Ekki grunaði mig að Björgvin Ingi Ólafsson bekkjarbróðir minn úr hagfræðinni væri ein helsta tískulöggan hér vestra. Hann hefur nú alltaf verið smart hann Bjöggi og er náttúrulega þaulvanur myndavélinni, þannig að þetta þarf ekkert að koma á óvart. Ég vissi bara ekki að hann væri hinseginn líka. Ekki það að mér finnist ekki alveg jafn vænt um hann þrátt fyrir það. Þessir þættir eru annars stórskemmtilegir og Björgvin (sem einhverra hluta vegna kallar sig Kyan í þáttunum, Björgvin kannski ekki svo þjált fyrir Kanann) í algjöru uppáhaldi hjá mér. Way to go Bjöggi! Ég er stolt af því að vera vinkona þín.

Ég er áskrifandi að tímaritinu Enertainment en ég fékk ókeypis áskrift í 1/2 ár í kaupbæti með örbylgjuofninum mínum! Blaðið er með ágæta umfjöllun um bíómyndir og sjónvarpsefni. Þar eru meðal annars teknir saman vinsældarlistar bíómynda og sjónvarpsþátta. Ég er alveg gáttuð yfir því hvaða þættir eru að fá mikið áhorf og hvaða þættir fá lítið áhorf. Bíómyndalistarnir eru líka alveg með ólíkindum.

Ímyndið ykkur: Scary Movie 3 er í efsta sæti 3ju vikuna í röð. Fólk sem framleiðir svona rusl lifir í fallegustu glæsihöllum Beverly Hills og Bel Air. Sömu höllunum og ég horfi á með öfundaraugum í hvert skipti sem ég keyri út fyrir háskólasvæðið.

Sama má segja um lista yfir vinsælasta sjónvarpsefnið. Að vísu eru fínir þættir eins og Friends, Will & Grace og ER ofarlega á lista (fimmtudagskvöld á NBC eins og það leggur sig, getið hvað ég geri á fimmtudagskvöldum...). En langefst á listanum (með 7 milljónum fleiri áhorfendur en t.d. Friends) trónir hörmungin CSI. Ég hreinlega hata CSI! Ég hef reyndar ekki horft á marga slíka þætti og engan eftir að ég flutti hingað. En þessir 5 þættir sem ég hef séð eru alveg nóg. Grissom (eða hvað hann nú heitir) er ekkert smá ömurlega hallærislegur besserwisser og allir karakterarnir eru margtuggnar klisjur, sbr. hóruna sem fór í háskóla og er núna aðal líkamsvessasérfræðingurinn o.s.frv. Þar að auki eru þættirnir sérhannaðir fyrir fábjána sem finnst þeir vera svakalega gáfaðir að fatta þættina. Já auðvitað, blóðsletturnar hafa skollið á veggnum með 70 km hraða undir 103° horni. Einhvern tímann og einhvers staðar las ég að þættirnir væru fyrir hugsandi fólk. Hahahaha... Ég þoli ekki þegar afþreyingarefni er sérstaklega kynnt sem skemmtun fyrir gáfað eða hugsandi fólk. Það þýðir nánast undantekningarlaust að verið sé að rembast við að gera "gáfulega" hluti og það er leiðinlegt.

Ohhh, ég verð bara svo pirruð þegar ég átta mig sífellt betur á því að það er verið að gera grín að okkur. Fólkið í höllunum hérna fyrir ofan mig hlær að okkur.

Já

Ég skil ekki af hverju nokkur manneskja ætti að vilja búa nokkurs staðar annars staðar en í Suður-Kaliforníu. Það er yndislegt að búa hérna. Ég gleymi því stundum þegar það er mikið að gera í skólanum, en ímyndið ykkur hvernig það væri að vera í dimmri og drungalegri rigningarborg í doktorsnámi. Sitjandi sveitt yfir óleysanlegum dæmum, og ganga svo út í rok, rigningu, frost eða eitthvað þaðan af verra. Ávísun á sjálfsmorðstilraunir... Hér gengur maður út í glampandi sólskinið á degi hverjum og fuglarnir taka syngjandi á móti manni. Nú þarf ég bara að hætta í skólanum og fara að gera eitthvað af viti. Áheyrnarprufur?

Við fórum á Singapore Sling tónleika í Spaceland, Silverlake í gær. Það var rokk og ról. Fyrstar spiluðu rokklessur frá San Francisco, síðan sænskir mömmustrákar og loks alvöru íslenskir rokkarar. Sem merki um það að aldur færist yfir eins og galdur er ég enn með vægt suð fyrir eyrum, slíkur var hamagangurinn. Hér er forsprakkinn sjálfur, Henrik Baldvin, æskuvinur minn.

Mér finnst Singapore Sling vera mjög kúl nafn á hljómsveit. Þegar Tara Love stofnar hljómsveit er ekki ólíklegt að hún muni heita Tokyo Tea eða Japanese Slipper. Hverjir ætla að stofna hljómsveit með mér? Ég er alveg sjúk. Ég get meira að segja fengið ókeypis aðgang að Seven Studios hér í Westwood, þannig að okkur er ekkert að vanbúnaði.

Fór á Matrix áðan. Veit ekki alveg hvað mér finnst. Vil ekki spilla neinu, en það er samt alveg ljóst að allir verða að sjá myndina. Ætla að reyna að sjá Lost in Translation og Kill Bill sem fyrst... Bara alltaf svo mikið að gera. Áður en Matrix byrjaði var sýnt úr tveim myndum. Önnur heitir Timeline og lítur út fyrir að vera ömurleg, en ég spái því að við Rebekka eigum engu að síður eftir að skella okkur á hana (já, það er rétt, Paul Walker leikur aðalhlutverkið). Hin myndin heitir Troy. Váááááá, hvað ég hlakka til að sjá hana. Brad er æði! Hann er guð í öllum skilningi þess orðs. (5 maríubænir og 10 hrísarvandarhögg í refsingarskyni fyrir að hafa lagt nafn Brads Pitt við hégóma... Úps, I did it again...).

Ég hitti stórmerkilega manneskju í Ralphs (Nýkaup okkar LA-búa) í gær. Enga aðra en hana Berglindi okkar Icey úr Style Court. Ég þorði nú ekki að heilsa upp á hana, því að einhvern tímann gerði ég grín að Style Court hérna á heimasíðunni minni. Ég veit að það eru stjarnfræðilega (!?!) litlar líkur á því að fröken Icey lesi bloggið mitt, en mér hefði samt liðið eins og hræsnara að heilsa upp á hana. En ég get sagt ykkur það að hún er geðveikislega vel vaxin og mjög flott in real life. Núna þori ég kannski að heilsa upp á hana næst:
Anna: Sæl Berglind? Er það ekki? Mér fannst ég kannast eitthvað við þig... Ég heiti Anna og er frekar nýflutt til LA.
Icey: Sæl Anna. Alltaf gaman að rekast á Íslendinga. Værir þú til í að afhenda með mér Óskarsstyttur í mars?
Anna: Tími minn er mjög dýrmætur og af skornum skammti, en fyrst þú biður svona fallega og ef við komumst í Vanity Fair eftirpartýið skal ég hugsa málið.
Icey: Frábært!
Ég sé þetta algjörlega fyrir mér. Ég, Berglind, Brad og Jennifer að skála saman í kampavíni... Æ, hún drekkur víst ekki (las það í Séð og Heyrt '97), en það skiptir ekki öllu. Fyrir utan Berglindi náttúrulega, þá treysti ég eiginlega ekki fólki sem drekkur ekki. Skiljið þið hvað ég er að meina?

Í kvöld ætla ég á tónleika með Singapore Sling. Þeirri stórmerku hljómsveit með eðaltöffarann Henrik Baldvin Björnsson í fararbroddi. Hann er flottur fýr. Tónleikarnir eru í Sivlerlake sem er víst mjög svalt hverfi, ég hlakka til að fara þangað. Segi ykkur frá því síðar.

P.s. Ég var að frétta að okkur Palla væri boðið í OP partý þarnæstu helgi. Mér líst mjög vel á það.

Kláruðum miðannarprófin í gær. Við héldum upp á það með því að fara í West-Hollywood, sem er samkynhneigðasta hverfi veraldar leyfi ég mér að fullyrða. Þar var Halloween skrúðganga, en reyndar svolítið misheppnuð því það rigndi hundum og köttum í gær. Fyrsta rigningin síðan ég flutti hingað. Við héngum því inni á sama hommabarnum allt kvöldið. Vá, hvað ég elska homma. Hreinlega elska þá!!! Þeir eru ekkert smá skemmtilegir svona uppklæddir að þykjast vera einhverjar svaka dramadrottingar og tíkur, en blikka mann svo til að sýna að þetta sé nú allt í góðu gríni... Hér er mynd af mér með einum slíkum... Frekar flippaður náungi. Svo reyndi fimmtug lesbía við mig. Það var gaman. Eða ekki. Annars skellti ég nokkrum myndum frá kvöldinu og grillveislu Econ-deildarinnar frá því í síðustu viku. Check it out folks. Notendanafn og leyniorð eru hin sömu og hingað til.

Ég er ekki rauðhærð lengur. Jeeee, það var totally worth it. Í næsta stól við mig sat gaur sem ég man ekki hvað heitir en hann lék í bíómynd... Hann er svona motivational speaker... Hann var í lyftu með aðalpersónu í bíómynd og gaf henni góð ráð... Ohhh, ég klikkast ef ég man ekki hvað gaurinn heitir eða bíómyndin... Man einhver eftir þessu? Aðalpersóna í bíómynd í lyftu og ákallar einhvern til að hjálpa sér og þá kemur motivational speaker/sáluhjálpari í lyftuna... Einhver grínmynd.

Set inn myndir af nýja hárinu fljótlega :)