February 2004 Archives

Leikjafræðikennarinn minn (þessi sem á frábæru eiginkonuna sem bakar alltaf handa okkur) fer alveg á kostum í tímum. Hann er menntaður stærðfræðingur og áður en hann snéri sér að leikjafræði kenndi hann stærðfræðigreiningu í NYU (minnir mig). Hann kenndi 3 námskeið, stærðfræðgreiningu fyrir verkfræðinemendur, stærðfræðigreinigu fyrir pre-med nemendur og loks stærðfræðigreiningu fyrir viðskiptafræðinga.

Hann sagði að verkfræðinemendurnir hefðu verið virkilega áhugasamir og þurft að vita hvernig allt virkaði því þeir vildu öðlast skilning á efninu. Læknanemarnir hefðu lært öll dæmi vetrarins utan að og það streymdu upp úr þeim svörin á prófum (they regurgitated on exams, engin góð ísl. þýðing?), en þegar hann plataði þá og víxlaði tölum á dæmum sem þau höfðu séð áður, skrifuðu þau samt sem áður gömlu svörin. Um viðskiptafræðinemendurna sagði hann: well, they just couldn´t care less.

Svo sagði hann okkur langa sögu af því þegar honum var boðið í eitthver leiðinda kokteilboð fyrir kennara skólans. Hann hefði nú látið til leiðast þar sem í boði var frítt áfengi og eftir nokkur glös hafi honum ekkert leiðst svo mikið lengur. Hann hafi farið að spjalla við einhvern mann sem kom síðan í ljós að var í inntökunefndinni fyrir læknadeildina við skólann. Bill fór að hrista hausinn yfir því hvers vegna í ósköpunum væri verið að kenna læknanemunum stærðfræðigreiningu, þau myndu augljóslega aldrei nota hana í starfi. Þá sagði gaurinn í inntökunefndinni að það væri búið að sýna fram á það að meðallæknaneminn lærði ekki stærðfræði til að skilja hana og A+ á stærðfræðigreiningarprófi væri mjög sterkt merki um það að viðkomandi læknanemi gæti lært ógrynnin öll utan að, en það væri sá eiginleiki sem skipti mestu máli í læknanámi. Þess vegna skipti sú einkunn þá mestu máli þegar valið væri inn í læknadeildina.

Sagan er væntanlega eitthvað stílfærð hjá Bill (sem tókst einhvern veginn að koma enn einni fyrrverandi kærustunni sinni inn í söguna), but it makes you wonder... Við vorum sem sagt að læra um alls konar merki (e. signals) sem fólk gefur meðvitað og ómetvitað. Leikjafræði er skemmtileg.

Athugið: Sá læknanemi sem ég þekki best, er örugglega sá einstaklingur sem ég þekki sem hefur mestan skilning á stærðfræðigreiningu... En hann er náttúrlega undantekningin sem sannar regluna.

P.s. Verðlaun í boði fyrir þann sem getur talið hversu oft ég hef notað undantekningarfrasann á síðunni frá byrjun. Þessi frasi er nefnilega eins ómissandi og hann er óþolandi.

View image

Jeeeee, we had some fun last night...

Ég veit að það er ekki alveg í anda síðunnar að tala um eitthvað alvarlegt. En ég má til með að gera það núna, skal samt reyna að halda þessu í lágmarki. Ég var að koma af The Passion of the Christ. Og Guð minn góður, ég hef aldrei séð jafn átakanlega mynd. Aldrei. Og heldur ekki neinn í salnum. Fólk grét með ekkasogum og við útgöngudyrnar voru bréfþurrkur, eins gott, því ég var komin með maskarann niður á höku.

Ég bjóst ekki við þessum viðbrögðum hjá mér. Ég var nýbúin að sjá þátt um gerð myndarinnar og var svakalega meðvituð um að þetta væri bara bíó. Einnig hefur verið mikið talað við Mel Gibson út af myndinni og sífellt verið að ræða um það í fjölmiðlum hér hvort myndin ali á gyðingahatri. Ég skal ekki segja um það, þar sem mér var nú ekkert sérlega vel við gyðinga fyrir... [Innskot ritstjórnar: en hvað þetta er ósmekklegur húmor Anna Þorbjörg. Þú hefur greinilega ekki búið það lengi í Bandaríkjunum að pólitískur rétttrúnaður hafi náð tökum á sál þinni.] En að öllu gríni slepptu þá held ég að þetta sé mynd sem lætur engan ósnortinn.

Ég veit samt ekki endilega hvort að þetta sé ein af bestu myndum sem ég hef séð, eða hvort ég sé allt í einu orðin sannkristin á ný (hef ekki verið það síðan ég fermdist). Meira segja yfirlýsta trúleysingjanum honum Palla vöknaði um augu. Alltaf þarf Monica Belucci að leika í myndum sem ég næ ekki úr hausnum á mér (Irréversable *hrollur*).

Svo ég endi þetta á léttu nótunum. Við sáum Snoop Dogg, Dave Navarro & Carmen Electru í kvöld. Alltaf stuð í Westwood.

Við Brynja mótum náttúrulega tískustraumana í tónlist eins og annars staðar.

Take that and rewind it back, Lil' Jon got the beat make ya booty go *klapp*
Take that and rewind it back, Usher got the voice make ya booty go *klapp*
Take that and rewind it back, Ludacris got the flow make ya booty go *klapp*
Take that and rewind it back, Lil' Jon got the beat make ya booty go *klapp*

Held ég fái nú loksins að skíra son minn Jón. Hversu svalt er að vera Lil'Jon á leikskólanum?

Það eru komnar inn nýjar myndir frá síðustu helgi. Nina hélt matarboð fyrir fyrsta árið. Það var ótrúlega skemmtilegt og ég sýndi bekkjarsystkinum mínar bestu hliðar. Þau allra hörðustu kíktu svo á lífið í Hollywood, Hollywood, tonight, tonight... Sama notendanafn og lykilorð og venjulega inn á myndasíðuna.

P.s. Horfði á lokaþáttinn af Sex and the City í gær. Gríðarlega spennandi. Með hverjum endar Carrie? Rússanum, Mr. Big eða New York City? Ég veit það! Vildi samt aðallega deila með ykkur að Samantha var í alveg eins peysu og ég á, Great China Wall jogging peysu með eðalsteinum. Finnst ykkur það ekki meiriháttar? Pat Field er sko að kópera mig big time, þar sem ég keypti peysuna í október og hef margsinnis birt myndir af mér í henni á síðunni…

Ég var að skoða myndasíðuna hjá Vegamótum. Það fyrsta sem ég hugsaði var hvað íslenskar stelpur eru fáránlega sætar. Ef þetta er slembiúrtak úr íslensku kvenþjóðinni, þá held ég að það sé óhætt að segja að við (já, ég er líka stak) séum fallegasta kvenfólk í heimi. Ég læt það nú vera með strákana, þeir voru ekkert svo sætir. Sætir íslenskir strákar hljóta að halda sig annars staðar en á Vegamótum. Á eftir fegurð íslensks kvenfólks kom sú hugsun næst hvað ég sakna þess að djamma á íslenska mátann. Ekkert svona “koma heim fyrir miðnætti til að vera ekki með bauga á morgun” LA dæmi. Ég reyndar fæ ekki bauga, sem er einn af örfáum kostum þess að vera með approachable baby cheeks [lesist: feit í framan].

Fyrir utan bauganna (eða skort á þeim) er sú staðreynd að ég verð aldrei þunn hitt merkið um að ég sé hreinlega hönnuð með hvítvínsdrykkju í huga. Veit ekki hvort að mamma var endilega að spá í það þegar hún valdi pabba til undaneldis, en hann er svona eins og ég, verður aldrei þunnur. (Kannski drekkur hann nú af aðeins meiri skynsemi en uppáhaldsdóttirin...) Mamma var nefnilega búin að skrifa langan lista áður en hún valdi sér eiginmann. Eiginmaðurinn tilvonandi þurfti að uppfylla öll skilyrðin á listanum til að eiga séns. Listinn var einhvern veginn svona:

* Dökkt og liðað hár (pabbi er með svart og krullað).
* Ekki hærri en 1,80 (því mamma þótti svo há þegar hún var ung, er reyndar bara 1,74, en pabbi rétt slapp, er 1,80).
* Listrænn (pabbi er meistari í höndunum og yrkir fegurstu ljóð).
* Blá augu (mamma er græneyg, mér finnst það nú alveg jafn fallegt).
* Með lítinn fót og pent nef (jamm, það gekk eftir).
* Þurfti að kunna að elda (á örðu stefnumótinu sló hann um sig með því að opna dós af blönduðum ávöxtum og þeytti rjóma sjálfur, slíkan karlmann hafði mamma aldrei áður séð).
* Húmoristi (mömmu fannst hann ótrúlega fyndinn á fyrstu stefnumótunum þegar hún hélt að hann væri að bulla eitthvað, hann var nú samt bara að segja sannleikann...)
* Þurfti að kunna að dansa.

Mamma var sko með þetta á hreinu. Enda eru þau pabbi hamingjusamlega gift enn í dag eftir 37 ára hjónaband, eins og sést á þessari mynd af þeim, sem tekin var í sveitinni í sumar. Mér finnst samt alveg magnað að mamma var ekki orðin 16 þegar þau kynntust, sú hefur vitað hvað hún vildi. Ungar, eirðarlausar og einhleypar nútímakonur ættu að taka hana til fyrirmyndar og útbúa svona óskalista.

Minn listi var einhvern veginn svona:

* Yfir 1,85
* Græn augu
* Dökkt og þykkt hár
* Góður í íþróttum
* Brjóstapervert

Looks like I got it all...

Já, ég hélt upp á það að miðannarprófunum var að ljúka með tveimur slúðurblöðum og ís. Yndisleg stund sem ég átti með sjálfri mér uppi í sófa áðan. Er að spá í að fara svo í rómantíska gönguferð út í kökubúð á eftir, til að hafa eitthvað til að narta í yfir Bachelorette... Eða ekki. Kannski byrja ég bara í megrun í kvöld, Drew Barrymore vinkona okkar allra, var að missa 10 kíló með því að fara út að hlaupa á hverjum degi í 4 mánuði, hefur aldrei litið betur út... Kannski byrja ég á því á morgun... Já á morgun, þá má ég fá kökur í kvöld? Eða hvað?

Mig langar að deila með ykkur nýjasta slúðrinu úr In Touch. J. Lo er ekkert að gefast neitt upp á Ben Affleck. Hún er ennþá að hringja í hann. Já og það á hverjum degi! Þessu til sönnunar birtir In Touch mynd af J. Lo í símanum. Hún getur ekki neitað, þeir náðu henni á filmu! Hvað er að? Ég er reyndar alveg viss að greyið J. Lo er miður sín yfir öllu saman, ekki beint svalt record sem hún er með, en að segja að myndir af henni í gsm símanum séu sönnunargögn, come on. Ég meina, það eru til ljósmyndir af Brad Pitt í símanum. Eru þær sönnunargögn fyrir því að hann sé alltaf að hringja í mig? Dæmi hver fyrir sig.

Fékk sendan myndarlegan pakka um daginn frá stelpunum. M.a. annars íslensk slúðurblöð og dagblöð. Alltaf jafn gaman að lesa svoleiðis í útlandinu. Hrista hausinn yfir lágkúrunni í Séðu og Heyrðu (ég elska svoleiðis lágkúru). En hrikalega er DV mikið rusl. Ég hafði nú aldrei mikið álit á DV, en það er hræðilegt blað í dag. Rætnar rægitungur sem þar ráða ferð. Ég verð næstum því reið að lesa suman "fréttaflutninginn". Púff. Ég skora hér með á þá fjölskyldumeðlimi og vini (og bara alla) sem ekki hafa sagt upp áskriftinni að gera það hið snarasta.

Annars er ég að fara í próf á morgun. Svoldið stress í gangi... Bara svona rétt mátulegt til að ákveða að nú sé tími til að setja inn nokkrar myndir frá síðustu dögum. BJ er búinn að vera í heimsókn hjá okkur, vildi að ég hefði getað verið skemmtilegri, en þessi skóli ætlar af mér dauðri að ganga... Sama notendanafn og lykilorð og venjulega.

P.s. Angelstemme hefur opnað heimasíðu með tónverkum sínum. Þar má meðal annars finna lag tileinkað mér. Anna das Economische Mädchen im Shnee. Yndislegt lag. Check it out.

Viðbót: Jman er kominn með heimasíðu. Já, það er rétt, þetta er sami Jman (aka J'Woods) og hefur verið aðalstjarnan á kommentakerfinu mínu í vetur. Jman, það er bannað að hætta því, þó svo að þú sért nú sjálfur kominn í hóp bloggmenna! Það má búast við mögnuðum færslum frá Jman á næstunni. Hlekkur er einnig kominn á spássíuna hér til hliðar.

Spurning dagsins: Ef maður borðar tvö king size Snickers á dag, á maður þá rétt á því að kvarta yfir eigin offitu? Ég held ekki. En mikið ógeðslega er Snickers annars gott súkkulaði. Það er næstum því gaman að lesa um endurkvæmar aðferðir með Snickers í annarri og reglustiku í hinni. Næstum því...

Ég hef lengi verið að spá í hvort það sé ekki svolítið hallærislegt fyrir virðingarverða frú eins og sjálfa mig að vera með vefslóðina annabeib.com. Ég ræddi þetta við eiginmanninn áðan og hann sagði að honum hefði alltaf fundist þetta slæm vefslóð, en ekki frekar en fyrri daginn þá sagði hann ekkert fyrr en ég spurði... Mig langar til að breyta, en ég er samt ekki viss í hvað... Eða hvort ég eigi að breyta yfir höfuð? Hvað finnst ykkur? Eruð þið með einhverjar hugmyndir? Eða finnst ykkur annbeib.com vera í lagi? Ég þori aldrei að segja fólki hver vefslóðin er þegar það spyr mig, mér finnst eins og að ég sé með eitthvað sjálfsálit. En eins og árgangur '76 frá Seltjarnarnesi þekkir, þá er það ein af dauðasyndunum sjö. Kannski ætti ég frekar að vera fluga.com, lalala.com, ragnarok.com (það fyrsta sem kom upp í hugann á mér, Palla og BJ í þessari röð). Orðið er laust.

Ég var að koma úr yndislegu brúðkaupi. Gömul vinkona mín af götunni, Phoebe, var að giftast ástinni sinni einu og sönnu, Mike. Athöfnin var ein sú fallegasta sem ég hef nokkurn tímann orðið vitni að. Ég felldi tár. Brúðarmeyjakjólarnir voru líka alveg geggjaðir, ólíkt því sem maður á að venjast. Ohhhh, ég vildi að ég væri ekki búin að gifta mig... Verst að ég þurfti svo að halda áfram með heimaverkefnið í kvöld og missti af þess vegna af veislunni.

Ég hef verið að velta því fyrir mér hvort nýjasti veruleikaþátturinn, sem hefur göngu sína innan skamms á Fox, sé kærkomið tækifæri fyrir ákveðinn minnihlutahóp til að vekja athygli á sínum málum, sýna að þeir sem tilheyri þessum hópi séu fólk með tilfinningar eins og allir (flestir) aðrir, eða hvort þættirnir séu dulbúið freakshow fyrir þá (vanþroskuðu) sem hafa gaman að því að hlæja að þeim sem eru öðruvísi.

Þátturinn er stefnumótaþáttur í anda Bachelor, nema nú eru piparsveinninn og meirihluti keppenda dvergar. Eins og alltaf í sjónvarpi hér vestra þá er pólitísk rétthugsun ríkjandi í þáttunum, þannig að nokkrar konur um 1,70 m fengu að fljóta með. Auðvitað eru dvergarnir af öllum kynþáttum. Við höfum fengið að sjá nokkur sýnishorn úr þáttunum þar sem piparsveinninn talar meðal annars um hve gott tækifæri þetta sé til að sýna að dvergar séu líka kynverur. Já, ég get ekki sagt annað en að ég bíði spennt við Stevie (the TV).

Annars hefur verið mikil vitundarvakning í málefnum dverga (eða lítilla manneskja, eða hvað sem rétt er að segja?) hér vestra. Skýrustu dæmin fyrir utan náttúrulega sérstakan veruleikaþátt eru að bæði Carmen Electra og Phoebe Buffet fengu litlar manneskjur til að strippa í gæsapartýunum sínum og svo náði lítil manneskja langt í American Idol. Eru litlar manneskjur að taka yfir heiminn, eða munum við öll lifa saman í sátt og samlyndi? Svarið við þeirri spurningu getur tíminn einn leitt í ljós.

Próf á eftir.

Ég fer í miðannapróf á fimmtudaginn í þessari viku og svo á miðvikudag í næstu viku. Seinna prófinu var frestað um viku frá því sem var ákveðið í upphafi annarinnar. Svo kemur BJ the DJ í heimsókn núna á miðvikudaginn og verður í viku. Nákvæmlega vikan á milli miðannarprófanna. Ég þoli ekki þegar upphaflegt plan fer svona úr skorðum og það á síðustu stundu. Allir aðrir voru þvílíkt sáttir við frestinn. En ég hlakka náttúrulega geðveikt til að fá BJ í heimsókn, það er ávísun á eitthvað rugl og hvítvínsdrykkju fyrir mig (microbrews væntanlega fyrir strákana).

Rebekka og Hildur Sess voru svo yndislegar að senda mér risa pakka að heiman með alls konar slúðri. Vá hvað það er gaman að lesa Séð og Heyrt þegar maður er í udlandet. Þá sér maður að það er virkilega ekki neitt að gerast á Íslandi. Fyrir utan það að Ynjurnar eru náttúrlega alltaf eitthvað að flippa (en ein þeirra var að gifta sig). Þeir sem vita hverjar Ynjurnar eru eiga álíka bágt og ég.

Annars þarf ég að drífa mig að klára 3 matlab verkefni sem taka líklega allt kvöldið ef ég reyni upp á eigin spýtur, en ég gæti sloppið með 2 klst ef Palli nennir að hjálpa mér. Úff, ég veit ekki hvernig ég fer að næsta vetur þegar hann mun meira og minna búa í Santa Barbara...

Feeling good, feeling great.
Feeling great, feeling good.
How are you?

Vá hvað það er gaman að horfa á Grammy’s. Ég er búin að reynast fáránlega sannspá hingað til.

Mig dreymdi í nótt alveg æsispennandi draum. Ég var á flótta undan armi laganna. Ég var morðkvenndi. Ég hafði drepið konu fyrir nokkrum árum (en það var slys, en ég vissi að það væri erfitt að sannfæra fólk að um slys hefði verið að ræða) þannig að ég flúði af stað ásamt eiginmanni mínum. Svo þurfti maður náttúrulega að fremja nokkur morð til að hylja slóðina, ég drap alla sem voru nálægt því að komast að því hver ég væri í raun og veru. Það var merkilegt að í draumnum fann ég ekki til neins samviskubits yfir morðunum. Mér fannst af því að í upphafi hefði verið um slysadráp að ræða að það væri réttlætanlegt að halda áfram að drepa til að komast hjá handtöku. Þetta var æsispennandi eltingaleikur um öll Bandaríkin en undir lokin vorum við komin í Skíðaskálann í Hveradölum og lögreglan var búin að umkringja húsið. Fucking pigs. Þá vaknaði ég. Merkilegt að allar þær mismunandi klippingar og háralitir sem ég hef prófað í gegnum árin voru einhvern veginn partur af draumnum (því hann gerðist á löngu tímabili). Partur af dulargervinu.

Ég fæ samviskubit yfir öðrum hvorum hlut sem ég geri og hef í sífellu áhyggjur af því hvort ég hafi móðgað eða sært einhvern, hvort ég sé að standa mig nógu vel og svo framvegis. Er sem sagt með ótrúlega mikla samvisku, eða hvað sem maður nú segir. Kannski er það þess vegna ekki svo undarlegt að ég fái útrás fyrir kaldrifjaðri hliðar persónuleikans í draumum. Ég gleymi aldrei draumi sem mig dreymdi fyrir nokkrum árum. Þá hafði einhver kona verið vitni að því að ég framdi eitthvað hroðaverk og ég varð auðvitað að stinga úr henni augun. Úff. You do not want to mess with me.

Að lokum: Carmen Electra og Dave Navarro eru nýja uppáhaldsstjörnuparið mitt. Ég meina þetta Jennifer Aniston og Brad Pitt dæmi var farið að vera svolítið þreytt hjá mér. Þau eru æði í þáttunum: Till death do us part sem eru sýndir á MTV. Fáránlegt hvað þau eru eitthvað down to earth þó svo að boðskortin í brúðkaupið þeirra hafi verið með mynd af þeim á líkborðinu.

Þetta er bara sami húmor og við vinkonurnar höfum, því að í New York í sumar lentum við í súrrealískri upplifun. Við stigum inn í aðra vídd á Philip Starck hótelinu þar í borg. Við tókum lyftuna og lentum á vitlausri hæð. Þar var enginn, ekki sála. Bara alls konar skrítnir listmunir og flippuð húsgögn. Þar voru meðal annars bekkir ekki ósvipaðir þeim sem maður sér í bíómyndunum þegar verið er að kryfja lík. Við lögðum okkur á bekkina og tókum fullt af ljósmyndum af okkur þar sem við Elín lékum lík og Hildur og Ragnhildur léku sorgbitna ættingja. Svenni frændi var ljósmyndarinn. Ég hef ekki viljað birta myndirnar á síðunni hingað til, þær hafa eitthvað svo sjúkt yfirbragð. En fyrst Carmen og Dave gera það, þá er aldrei að vita...

Svo er annað líkt með okkur Carmen. Við elskum að pirra eiginmenn okkar. Hún hefur gert það að leik sínum að syngja Hey Ya með OutKast alveg þar til Dave verður brjálaður. Ég vel oftast að syngja Loff Malakoff, en það er að öðrum lögum ólöstuðum leiðinlegasta lag í heimi. [Innskot frá Palla: hún syngur Peanut butter jelly time lagið frekar oft og það er mjög pirrandi].

Ég hef tekið eftir því að fólk talar meira og minna um það á heimasíðunum sínum hvað það sé skrítið*. Það þykir eitthvað svo meiriháttar flippað í dag að vera skrítinn.

En er maðurinn ekki mælikvarði alls? Hvernig getur manni fundist maður sjálfur vera skrítinn? Ohhh, ég er svo skrítinn fugl og öðruvísi en fólk er felst, svo sérstök.

En svo ég snúi mér nú að spurningunni á bak við spurninguna (e. the why behind the why**), af hverju er ég að velta þessu fyrir mér?

Mér finnst ég alltaf sífellt vera að tala meira og meira við sjálfa mig og minna við annað fólk. Ég tala upphátt við sjálfa mig. Ég átta mig á því, en ég er hrædd um að sá tími komi kannski að ég hætti að taka eftir því og verði eins og róninn á horninu sem hlær að sjálfum sér allan daginn. Sem betur fer skilur mig enginn hérna þegar ég er að tala. Sumir halda samt að ég sé eitthvað Tolkien frík að tala álfsku.

Vá, hvað þetta er leiðinlegt blogg. Ég er greinilega í einhverri sálarkrísu. Kannski er það bara Rósa***?

Ég ætti kannski að leita mér andlegrar ráðgjafar hjá spámanninum hennar Jennifer Lopez eða kannski að skella mér á Kabbalah fund í vikunni. Afsakið, Kabbalah námskeið heitir það víst. Ég er greinilega ekki að fá nógu mikinn alheimssamhljóm úr jóganu.

P.s. I’m going crazy right now á shopbop heimasíðunni. Citizens of Humanity gallabuxur eru málið. Ef þið eruð í gjafmildu stuði finnst mér flest sniðin þeirra flott og nota stærð 29. Það er mjög auðvelt að panta af síðunni og láta senda heim til mín sem gjöf.

Palli var að lesa yfir öxlina á mér rétt í þessu og sagði: Anna, þú þyrftir að vera stjarna. Eins og ég viti það ekki... En ég sætti mig líka alveg við það að hann verði bara ógeðslega ríkur. Ég skal hjálpa til við að verja peningunum hans í alls kyns lúxus handa mér... Because I’m worth it!

* Ég tók meðvitaða ákvörðun um það fyrir allmörgum árum að skrifa alltaf skrítið með einföldu í. Það má víst bæði nota í og ý skv. íslenskri orðabók, en flestir nota ý, og mér finnst eins og allir haldi þá að ég sé eitthvað mis. En það er ég sko ekki. Ég vildi bara hafa þetta á hreinu! Þrátt fyrir að það séu eflaust margar stafsetningar- og málfarsvillur á síðunni.

** Ég er ekki alveg svona steikt. Þetta er stolin setning frá gömlum bekkjarbróður sem var í Berkeley.

***frænka sko, hún er nefnilega í heimsókn *wink, wink*. Ái, þetta hlýtur að vera lélegasti húmor sem er til. Dated back to 1990...

[Þetta er hið klassíska dæmi um “Kæri Sáli” blogg. Ég reyni að halda slíkum færlsum í algjöru lágmarki. En þegar hálf krukka af hnetusmjöri dugir ekki til, verður maður að beita kröftugri meðulum. Verð með eitthvað uppbeat og spennandi eftir helgi]

Þegar ungar og glæsilegar leikkonur í Hollywood þora að vera ljótar eða feitar (Nicole Kidman sem Virginia Woolf í The Hours, Charlize Theron sem fjöldamorðinn í Monster og Renée Zellweger í Bridged Jones Diary) er þeim umbunað með verðlaunum í massavís. Þær þóttu sýna svo mikið hugrekki að þora að vera “öðruvísi”. Nicole með gervinef, Charlize með gervitennur og 10 aukakíló og Reneé með 10 aukakíló eru bara alls ekkert öðruvísi heldur en flestar konur. Hugrekki smugrekki!

Nú sá ég Somethings gotta Give í gær með Diane Keaton og Jack Nicholson. Mér fannst myndin eiga nokkra mjög góða spretti en vera svo ömurleg þess á milli. Diane Keaton fór í taugarnar á mér. Grenjusenan reyndi sérstaklega mikið á þolrifin. Svo fannst mér eitthvað svo hallærislegt hvernig hann skildi hana (“you are tho only one who really gets me”). En ég held að ástæðan fyrir þessu oflofi sem Diane er að fá fyrir leik sinn í myndinni sé aðallega sú að hún kom fram nakin (í eitt kvartsekúndubrot) og eins og allir vita hætta leikkonur í Hollywood að þykja kynþokkafullar um fertugt (að Demi Moore, eftir milljón dollara lýtaaðgerðir, undanskilinni). Þannig að hugrekkið sem hún sýndi var gífurlegt og þess vegna á hún skilið ótal tilnefningar og auðvitað Gullhnöttinn sjálfan fyrir leik sinn.

Talandi um ljótt fólk og Hollywood. Ég sá Ron Perlman í gær. Hann var á Starbucks. Hann er svo mikil stjarna. Hann kveikti sér á vindli inni á kaffihúsinu (sem er algjörlega harðbannað í Cali) en enginn þorði að segja neitt. Ég veit ekki hvort það var vegna frægðar hans eða þess hversu ógnvekjandi hann er í útliti. Ég meina, maður vill ekkert vera að messa neitt við svona mann. Hann var í mögnuðum krókódílastígvélum. Við Ívar vorum að spjalla í morgun og höfum komist að þeirri niðurstöðu að við verðum að setja upp heimasíðu til heiðurs Ron Perlman. Þannig að þið megið búast við spennandi nýjung á næstunni. Jeeeee.

Smá örleikrit í lokin:

Unga konan í Cali

Söguhetjan er ung kona. Hún hefur útlit unglingsstúlku, en það er eitthvað við fasið, hvernig hún ber sig, sem bendir til þess að hún sé eldri og þroskaðri en útlitið gefur til kynna. Línur líkama hennar eru ávalar, hún er ekki eins og þessar tískuhorrenglur nútímans. Hún er alvöru kona. Klæðaburður hennar er óaðfinnanlegur og hún hefur tekið hárið frá andlitinu svo sést í fíngerða andlitsdrætti hennar. Hún er döpur, það sést á bláum augum hennar sem vanalega minna á tærar en djúpar fjallalindir á vordögum, en nú er eins og þróttur hennar sé að bresta. Unga konan situr á stól og horfir fram í salinn, nær á einhvern undraverðan hátt augnsambandi við alla áhorfendur.

Unga konan [með harmþrunginni rödd sem er við það að bresta]:

Ég skrifa þessa pistla aðallega til að vera í betra sambandi við ykkkur, vini mína og vandamenn. Ég veit að þið lesið þá. Ég er farin að halda að ekkert ykkar elski mig og að þið metið tíma ykkar of mikils til að senda mér línu? Mér er skapi næst að hætta þessari tímasóun. Þó svo að þið vitið hvað drífur á daga mína veit ég ekkert um ykkur. Ég veit ekkert hvað er að gerast í átthögunum.

[Nú brestur röddin og unga konan missir kúlið í nokkar sekúndur, brjóst hennar rís og hnígur, hún er greynilega haldin þungum harmi. Hún er með fjarlægt augnaráð, eins og hún sé að hugsa um liðinn tíma, stundir sem nú virðast svo óralangt í burtu. Hún sýgur upp í nefið, herðir upp hugann og horfir beint í augu áhorfenda]:

Ég vil fá bréf með slúðri að heiman hið fyrsta!

[Augnaráðið er ískalt og ógnandi. Áhorfendur finna að það er eins gott fyrir þá að fara að óskum hennar]

Margir hafa fjallað um Nígeríubréfin svokölluðu. Eftir að ég byrjaði í UCLA hef ég fengið um 10 slík bréf í pósthólfið á hverjum degi. Ég las þau upp á gamanið til að byrja með en er löngu komin með leið á þeim, þau eru svo ömurleg. Svo er eins og svikahröppunum detti alltaf sama sorgarsagan í hug og einnig eru það alltaf sömu upphæðirnar sem þarf að koma undan. Ætli það sé búið að sýna fram á að vissar tölur séu betri en aðrar þegar kemur að því að narra náungann? Að talan 104 milljónir Bandaríkjadala hreyfi einhvern veginn við undirmeðvitundinni?

Önnur bréf sem mér finnst eiginlega fyndnari en Nígeríubréfin og maður þarf jafnvel að vera enn meiri sucker til að falla fyrir eru Ph.D. bréfin. Þau hjóma einhvern veginn svona (og ekki halda að ég sé að ýkja neitt):

Virðulegi vinur.

Hafðu samband og við sendum þér gráðuna undir eins. Tökum öll helstu kreditkort.

Já einmitt, kannski að ég panti mér bara Ph.D. frá MIT hið snarasta. Skil ekki hvað ég er að spá í að eyða tíma og fjámunum í námið hérna, þegar gráða frá MIT er innan seilingar. Er að spá í að fá mér master í stærðfræði þaðan, doktor í hagfræði líka, svo kannski doktor í heimspeki frá Harvard og síðan kvennafræðum frá Berkeley, svona upp á flippið.

Fólk eldist. Hrukkur taka að myndast, æðaslit brýst fram, þyngdaraflið fer að segja til sín og húð á vissum líkamspörtum hættir að vera mjúk sem barnsrass og minnir frekar á appelsínubörk. Þetta er víst eðlileg þróun og eitt af því sem fólk tekur sem sjálfsögðum hlut við það að eldast. Ég bara hélt að þetta myndi aldrei koma fyrir mig. Ég væri einhvern vegin undanþegin þessum leiðinlegu fylgifiskum tímans. En núna er eins og tíminn hafi náð í skottið á mér, ég er komin með hrukkur! Reyndar eru þetta enn sem komið er aðallega “sjarmerandi” broshrukkur, en hrukkur engu að síður. Nú horfi ég allt öðrum augum á botox, liposuction, skinpeeling og hvað þetta heitir nú allt saman. Því að kannski mun ég banka upp á hjá lýtalæknunum í Beverly Hills innan skamms. Eitt stykki brjóstastækkun, takk fyrir.

Ég þarf að taka smá Pollýönnu á hrukkurnar: Hver hrukka segir bara sína sögu. Ohh, ég vildi þá í það minnsta að mínar sögur væru spennandi. Mínar hrukkur segja bara að ég hafi unnið mikið í vetur. Ein hagrannsóknarhrukka, ein leikjafræðihrukka og tíu þjóðhagfræðihrukkur. Þær eru ljótastar. Ég stefni að því að eignast svona hrukkur í framtíðinni sem í það minnsta segja að ég hafi annað hvort djammað með Cortney Love, ferðast um Suður-Ameríku á puttanum, lært að surfa í Ástralíu, o.s.frv. Svo náttúrulega sprauta ég botoxi í þær um leið og ég læt taka skólahrukkurnar.

Ég er greinilega búin að smitast af LA hugsunarhætti. Hann smitast með peroxíði, sem er notað til að aflita á manni hárið (ljósar strípur í mínu tilfelli). Það er engin lækning þekkt enn sem komið er.

Mér finnst svo skemmtilegt þegar þið þvaðrið eitthvað í þvaðurhornið. Þá líður mér eins og ég sé ekki bara að tala við sjálfa mig þegar ég skrifa eitthvað á þessa blessuðu síðu. Stundum er þetta svolítið einmanalegt og líf mitt svo innantómt. Bekkjarsystkinum mínum finnst ég til að mynda vera stórskrítin að halda úti þessari síðu. Ég hef meira að segja verið kölluð nörd. Ég nörd? Nördar að kalla mig nörd? Það getur ekki verið. Tvö veruleikasjokk á nýja árinu, þetta er of mikið af því góða verð ég að segja.

P.s. Strákarnir í næstu íbúð bönkuðu upp á í kvöld. Ég varð rosalega stressuð og bjó til einhverja svakalega afsökun í huganum, en þá voru þeir bara læstir úti og vildu fá að komast í íbúðina sína af svölunum hjá okkur. Þar skall hurð nærri hælum.

Það hefur ýmislegt drifið á daga okkar upp á síðkastið.

Við fórum á tónleika síðasta fimmtudag með Bo vini hans Palla úr Santa Barbara. Tónleikarnir voru haldnir á Derby, sem er einna helst þekktur fyrir koma við sögu í kvikmyndinni Swingers. (Ég leitaði að þessu á netinu og fékk upp einhverja ógeðsheimasíðu um fólk í Derby í UK sem stundar makaskipti í sérstökum klúbbum). Allt er nú til. Tónleikarnir voru fínir, fyrst spilaði eitthvað band ágæta samsuðu af Smashing Pumpkins og Pixies og svo spiluðu vinir hans Bo blöndu af reggae, hip hop, poppi og ég veit eiginlega ekki hvað var ekki í blöndunni. Einnhvers konar tónlistarlegt Long Island Ice Tea. Söngkonan var svört (má segja það?), komin 7 mánuði á leið og dansaði eins og mofu á sviðinu með brjóstin gjörsamlega úti um allt. En hún var samt flott og líka mjög góð söngkona.

Það var verið að taka upp veruleikaþátt þegar við vorum á tónleikunum. Þetta var þáttur um einhvern ungan og efnilegan mann og þátturinn er alltaf í beinni útsendingu og áhorfendur kjósa hvað ungi og efnilegi maðurinn gerir næst. Símakosningin skipaði honum að fara á tónleika þetta kvöldið. Ég held að ég hafi komið í sjónvarpinu, því að hann sat á næsta borði við okkur. Klukkan tifar, það styttist óðum í það að ég verði uppgötvuð.

Eftir tónleikana fórum við á annan stað sem kom líka við sögu í Swingers, Dresden. (Viti menn, það eru líka miðaldra hjón í hrönnum í Dresden í Þýskalandi sem leita sér kynferðislegrar tilbreytingar á klúbbum þar í borg). Dresden er mjög sérstakur staður. Þar hefur sama gamla parið spilað djass á hverju einasta kvöldi í 30 ár. Konan spilar á píanó og karlinn á trommur. Með þeim spila svo mismunandi gestaspilarar öll kvöld. Þau eru um sjötugt og hafa farið í slatta af lýtaaðgerðum. Líta út eins og hálfgerð frík. Bæði með blásvartar hárkollur a’la Ingólfur Guðbrandsson og álíka sólbrún og hann líka. Ég fékk magnaðan kokteil á Dresden sem heitir Blood and Sand og ég held ég verði að fá mér hann fljótlega aftur.

Á föstudaginn var bjórkvöld og kvöldverður í hagfræðideildinni. “Gamanið” var búið um klukkan átta. Skemmtinefndin er alveg með þetta á hreinu. Flúorljós í loftum, engin tónlist, diskókúla og svona flash-ljós (sem sýnir mann hreyfast hægt á diskótekum, geðveikislega kúl). En til hvers að hafa diskókúlu og flash-ljós, þegar flúorljósin voru alveg að fara með mann þarna (maður þorði varla að fá sér bjór númer tvö) og svo var ekki einu sinni tónlist!?! Það er nokkuð ljóst hver býður sig fram í skemmtinefndina næsta vetur.

Í dag var Superbowl, ég horfði á showið með öðru auganu. Missti af Justin og Janet, en hef séð þetta endursýnt svona 50 sinnum í kvöld, þetta er aðalfréttin hérna. Hvað er málið? Oops, þetta var óvart. (Timberlake reif sko gallann hennar Janet, þannig að annað brjóstið var til sýnis). Þetta leit ekkert “óvart” út. Mér finnst þetta ekki svalt hjá Justin, sem hefur hneykslast opinberlega á stuntinu hjá Britney og Madonnu fyrir jól. Ég meina, hornhimnur barna um öll Bandaríkin hafa hlotið ævarandi skaða af uppátækinu! Eftir Superball var svo All Star Survivor. Gaman að því. Efni í heila færslu. Bíður betri tíma.

Í lokin vil ég færa ykkur miklar gleðifréttir. Guðrún Johnsen hagfræðingur er flutt til LA. Við fengum okkur sushi í kvöld og eitthvað segir mér að við eigum eftir að kíkja á lífið í Hollywood fljótlega.

P.s. Enn aðrar gleðifréttir. Ég fékk að heyra það að ég væri lík Jennifer Aniston enn einu sinni. Líf mitt er nánast fullkomið. (Ok, kannski hefur það eitthvað með það að gera að ég mætti með mynd af átrúnaðargoðinu á hárgreiðslustofuna á miðvikudaginn... En kannski ekki!)

Í næstu íbúð við okkur búa fjórir college strákar. Þeir virka svo sem ágætir þegar maður hittir þá á ganginum eða í lyftunni, en þeir hafa alveg hrikalegan tónlistarsmekk. College popp/rokk (kannski kallað handboltarokk á íslensku?) eins og það gerist verst glymur frá íbúðinni kvölds sem morgna. Ég hef örugglega einhvern tímann sagt frá því að ég dæmi þá sem hlusta á Offspring undantekningarlaust algjöra hálfvita. Það þarf ekki frekari vitnisburðar við. Sem betur fer hafa nágrannar okkar ekki enn spilað Offspring, en miðað við það sem við heyrum hér á hverjum degi hlýtur sú stund að fara að nálgast. [Úff, ég fæ hroll bara við að skrifa nafnið Offspring.]

Þannig að það var ekki ráð nema í tíma væri tekið fyrir okkur Palla og við ákváðum að reyna að koma vitinu fyrir college strákana, sem hafa ráfað um villtir vega í tónlistarfrumskóginum. Sýna þeim ljósið. Við útbjuggum litla gjöf handa þeim. Brenndum eintak af Absolution disknum með Muse og stungum honum í umslag sem við límdum utan á hurðina á íbúðinni þeirra. Á umslaginu stóð: A Gift: Educating 565 (Þeir búa í íbúð 565). Nú bíð ég bara spennt eftir því að heyra almennilega tónlist glymja á milli veggjanna.

Mér finnst þetta ógeðslega fyndið og áðan þegar ég fór út með ruslið var gjöfin horfin af hurðinni þeirra.