March 2004 Archives

Mér finnst eins og enginn fjalli um unaðssemdir hjónabandsins á veraldarvefnum. Af hverju eru hjónabönd og langtímasambönd með svona slæmt orðspor? Ég ætla að sporna við þessari þróun og vinna markvisst að því á næstunni að gera hjónabönd svöl á ný. Þannig að næst þegar ég segi fólki að ég sé gift þá horfi það á mig fullt aðdáunar í stað þess að vorkenna mér að vera hneppt í fjötra hjónabandsins eins og margir virðast gera í dag.

Margir eru svo fullir haturs í garð hins kynsins og hafa misst alla trú á ástinni. Af hverju ætli fólk fjalli svona mikið um þessi mál á heimasíðunum sínum? Jónína og Guðmundur Þór settu náttúrulega tóninn með hatrammri forræðisdeilu sinni hérna um árið… Það mál varð ansi ljótt og leiðinlegt fyrir alla sem komu að því, verst var náttúrulega hvernig þetta bitnaði á börnunum. Tónverk voru jafnvel samin um hörmungarnar.

Talandi um unaðssemdir, ástir og tilfinningaþrungin tónverk. Otrip Leone ákvað að auðga heiminn með einu af meistaraverkum sínum.

Stærðfræðipróf eftir nokkra tíma. Jeee.

Mér hefur hefnst fyrir að vanvirða helgasta rétt manna, séreignaréttinn.

Þegar BJ the DJ var í heimsókn hjá okkur fann ég Bailey’s ís frá Hagen Daas inni í frysti. Ég hefði svo sem mátt vita að BJ hefði keypt ísinn, þar sem Palli er meira fyrir hvítt súkkulaði og hindber þegar kemur að ístegundum. En þegar ég var ein heima eitt kvöldið að vinna heimaverkefni á meðan þeir kumpánar sátu að sumbli á hverfisknæpunni, stalst ég í ísinn.

Það var alveg óvart. Tælandi rödd hvíslaði að mér að mér væri alveg óhætt að smakka eina skeið, bara eina. En ísinn var svo syndsamlega góður að það var ekki aftur snúið og áður en ég vissi var ég búin með boxið. Já, ég var alein heima og Palli er búinn að banna mér að fara einsömul út á kvöldin, þar sem “ég er svo sæt og eitthvað ljótt gæti komið fyrir mig”.

Nú er ég komin með mjög svo óheilbrigt æði fyrir Bailey’s ís. Ég veit ekkert betra þessa dagana. Ég er búin að gera mér ótal ferðir út í búð að kaupa þessa síðustu og verstu freistingu djöfulsins. Mig langar ekki einu sinni að borða neitt annað.

Nú er prófatörnin að hefjast. Prófin byrja á miðvikudaginn og standa í rúma viku. 4 próf á 8 dögum. Það er nú skárra en fyrir jól þegar við fórum í 4 próf á 5 dögum. Þið megið því búast við hálfgeðbiluðum færslum á næstunni, því að geðheilsu minni hrakar yfirleitt umtalsvert í prófunum.

Ég hugga mig við það að mamma og pabbi, Helga sys og Guðrún Helgudóttir munu koma að heimsækja mig strax eftir próf. Vonandi verð ég ekki farin yfir um þegar þau koma.

Vitið þið hvað f-pillan er? Eða steraplástrar fyrir karlmenn?* Ég vissi það ekki heldur, en Ómar Ragnarsson, veislustjóri kvöldsins, kom með svörin við þessum spurningum og ýmsum öðrum sem brunnu á fólki á Þorrablóti Íslendingafélagsins sem var í gærkvöldi.

Þorramaturinn var náttúrulega bara frábær. Eða ekki. Ég fékk mér flatköku og kartöflu. En það var boðið upp á hvítvín þannig að ég var sæl.

Á þorrablótinu voru margir Íslendingar sem eru fæddir og uppaldir í Suður-Kaliforníu, hafa kannski komið til Íslands nokkrum sinnum um ævina. Við sátum á borði með mjög hressu fólki, meðal annars hálfíslenskum unglingi, sem talar ekki íslensku og hafði aldrei áður komið á Þorrablót (reyndar var þetta líka mitt fyrsta þorrablót). Hann heldur örugglega að Íslendingar séu galnir. Ég hló rosalega mikið að öllu sem Ómar Ragnarsson sagði og gerði (og dansaði og söng), því að ég var að ímynda mér hvernig unglingurinn sæi það. Hann á eftir að koma aftur til Newport Beach (þar sem hann býr) og segja “Icelandic people are so cool”.

Annars kynntumst við fullt af fólki í gær og skemmtum okkur alveg konunglega. Ég mun kíkja með nýju vinum mínum í útreiðartúra á ströndinni, djammið í West-Hollywood og náttúrulega kíkja á Ryan, Marissu, Seth, Summer og Luke (The OC crowd) niður á Newport Beach.

[*f-pillan er fullnægingarpilla fyrir konur og steraplástur hjálpar karlmönnum sem eiga við risvandamál að stríða. And the crowd went wild].

Fólk hefur mjög skiptar skoðanir á bloggurum og bloggsamfélaginu. Ég er náttúrulega treg til að viðurkenna að ég sé partur af því samfélagi, þar sem ég er ekki:

a) bitur út í hitt kynið
b) kynsveltur klámfíkill
c) að leita mér að maka
d) allt ofantalið

En samt sem áður eyði ég talsverðum tíma í að halda úti þessari síðu, skrifa misvitlausar færslur og síðast en ekki síst heimsæki ég síðuna 10 sinnum á dag til að athuga hvort einhverjum hafi fundist ég sniðug og komið með nýtt innlegg í þvaðurhornið.

Kannski eru blogg tímasóun fyrir alla aðila, þann sem skrifar og þá sem lesa. Ég eyði yfir klukkutíma á netinu á dag, les fréttirnar, skoða svona 20 bloggsíður á dag, opna pósthólfin mín með veika von í hjarta að þar bíði mín spennandi póstur og svo framvegis.

En kannski eru blogg þvert á móti almannagæði. [Stutt kennslustund í hagfræði 101: Almannagæði eru gæði (vörur eða þjónusta) sem hvorki er hægt að útiloka aðgang að né skerðast gæðin við það að fleiri neyti þeirra.]

Í hagfræði hafa ókeypis vörur verið sérstakt rannsóknarefni. Þegar vörur hafa ekki verð, virka markaðir ekki. Engin leið er fyrir markaðinn að tryggja að “rétt” magn slíkra vara sé framleitt eða þeirra sé neytt í “réttu” magni. Er þá gjarnan talað um markaðsbrest.

Þegar markaðsbrestir eiga sér stað geta stjórnvöld gripið inn með skilvirkum hætti og skattlagt neikvæð ytri áhrif markaðsbrests (s.s. mengun frá verksmiðjum) eða styrkt við framleiðslu sem hefur í för með sér jákvæð ytri áhrif (s.s. menntun, rannsóknir og þróun).

Nú er spurning hvort að ríkið ætti að skattleggja mig sérstaklega fyrir að draga úr framleiðni með þessum skrifum eða hvort ég ætti að vera á ríkisstyrk vegna jákvæðra ytri áhrifa minna á samfélagið. Hvað finnst ykkur?

Að lokum vil ég gleðja ykkur og sjálfa mig með þessari mynd, alveg ókeypis, því að ég er búin að gera tölfræðilega rannsókn á því hversu margar athugasemdir ég fæ við hverja færslu og sterk jákvæð fylgni (r = 0,85) er á milli fjölda athugasemda og hvort ég birti mynd með færslunni. Mér finnst persónulega þetta vera flottasta myndin sem ég hef birt á síðunni...

Sean Klein er undra-undergraduate nemi og tekur þess vegna tvo kúrsa í doktorsprógramminu. Hann er rosaleg hetja í skólanum, verðlaunanemandi sem sækir um alla styrki sem eru í boði. Var tildæmis með yfir 5 milljónir í styrki í fyrra (þarf að borga einhverja smáaura í skólagjöld, því hann er Cali resident) og er kominn með eitthvað álíka í styrkjum fyrir næsta vetur. Ég hef aldrei skilið hvernig fólk nennir að sækja um alla þessa styrki, en eftir að ég sá BMW-inn hans Sean skil ég það aðeins betur.

Nú er verið að gera heimildarþátt um Sean. Sjónvarpsmyndavélar munu fylgja honum eftir heilan dag og leggja náttúrulega mesta áherslu á að sýna Sean sem er ekki orðinn tvítugur í tímum með doktorsnemendum. Þetta þýðir að ég verð í sjónvarpinu, í annað skipti eftir að ég flutti hingað.

Í Bandaríkjunum þykir svolítið merkilegt að birtast á skjánum. Ég er náttúrlega afar svöl og tek þessu með stóískri ró, en ætla til öryggis að blása á mér hárið og mæta í nýja Ella Moss kjólnum mínum, sem er akkúrat hæfilega casual til að eiga heima í skólastofunni, en samt nógu seductive til að vekja athygli myndatökumannsins á mér. Maður veit nefnilega aldrei hverjir gætu verið að horfa. Kannski Bruckheimer, Spielberg… Better safe than sorry!

Ég er náttúrulega komin með ótal hugmyndir að skemmtilegum uppákomum þennan “dæmigerða dag í lífi ofurnemandans”. Ég vil að Sean nýti sér þetta tækifæri til fullnustu og lít auðvitað á þetta sem tækifæri fyrir mig í leiðinni. Mér finnst að hann eigi að segjast stunda Thai Chi með vinkonum sínum á skólalóðinni í hádeginu. Þá getum við Martine og Nina notið okkar í þröngum spandex göllum í sólskininu. Svo finnst mér að við eigum að ýkja aðeins kvenhylli Sean, svona láta hann koma með úfið hárið út úr kústaskápnum og kannski einhver okkar (eða allar þrjár) rétt á eftir.

Að lokum ætla ég að vera með smá pressu á hann í Macro-tímanum. Prófessorinn spyr frekar oft spurninga í tímum. Ég ætla að mæta rosalega vel undirbúin og svara af ótakmarkaðri þekkingu og djúpu innsæi, snúa mér svo að Sean (hann situr yfirleitt beint fyrir aftan mig) og segja: “but I would be interested to hear Sean’s thought on the subject”.

Ohh, þetta verður algjört æði.

Ég leyfi mér að fullyrða að það séu ekki margir töffarar í doktorsnáminu í hagfræði við UCLA. Í raun og veru mætti telja þá á fingrum annarrar handar. Davíð frá Spáni er einn þeirra. Hann er ótrúlegur.

Hann er algjör stjarna í deildinni, tók qualifying exams (einnig kallað comprehentials eða prelims) í stærðfræði auk hagfræði og brilleraði náttúrlega í öllu. [Hefði sem sagt getað byrjað í doktorsnámi í stærðfræði auk hagfræðinnar, eftir masterinn. Ég tek helming prófanna í sumar, helminginn næsta vor, en ég læt mér hagfræðiprófin nægja, eins og flest "venjulegt" fólk.] Í deildinni er talað um að ef það er eitthvað sem maður skilur ekki, þá sé best að tala við David, hann er með allt á hreinu í öllum fögum. Þar að auki er hann vel að sér í bókmenntum og listum og talar fallegri ensku en flestir innfæddra.

David er ótrúlega grannur, með sítt hár (klippir sig einu sinni á ári, rakar þá allt af, en lætur hárið vaxa frjálst þess á milli) og það er örugglega innan við 3% fitumagn á líkamanum hans. Hann er oft með svart naglalakk. Hann minnir einna helst á módel frá árinu 2000, heróín-chic útlitið alla leið. Ég veit ekki alveg af hverju, en þetta lúkk er alveg að virka á honum. Hljómar kannski ekki vel.

Ég var kannski búin að tala um hann í haust, hann tók upp á því að afklæðast úti á miðri götu eftir smá samdrykkju nokkurra nemenda við deildina, fékk sér kannski of marga martinis, en hann drekkur auðvitað ekkert annað. Þarna stóð hann í miðri Westwood í allri sinni dýrð og hrellti saklausa vegfarendur. Á sitthvorri síðunni er hann með tegurmerki, svona u.þ.b. 40 cm löng. Í raun og veru frekar svöl húðflúr, ef maður er á annað borð fyrir svoleiðis.

Núna um daginn var hann að skemmta sér á Venice beach. Eftir nokkra martini ákvað hann að það væri kominn tími á nýtt húðflúr. Já, best að skella einni Bellmann jöfnu innan á framhandlegginn. Verst að vera of fullur til að geta skrifað hana rétt fyrir húðflúrsmeistarann, sem var að öllum líkindum að sjá svoleiðis jöfnu í fyrsta skipti. Nú er hann með ævarandi áminningu um það hvað hann var fullur þetta kvöld. Röng Bellmann jafna minnir hann á það í hvert skipti sem hann lakkar á sér neglurnar.

Æ, mér finnst það annars bara svalt.

Eins og við vorum ánægð með íbúðina okkar og Westwood framan af, erum við orðin þreytt á fýlunni á ganginum, teppunum í íbúðinni og þungu loftinu úr loftræstingunni. Palli er búinn að vera með stanslaust ofnæmi síðan við fluttum hingað. Við vorum vön að drasla út þriggja herbergja íbúð á Íslandi og nú þegar við búum í stúdíóíbúð er ástandið ekki gott. Einnig finnst okkur við búa í allt of miklu djammhverfi, en við búum mitt á meðal allra bræðrafélagshúsanna. Think keg-parties. Every night. Ekki það að ég hafi neitt á móti djammi, en ég er eiginlega orðin þreytt á hormónaþrungnum öskrunum og píkuskrækjunum í hverfinu.

Við erum því búin að ákveða að flytja. Eftir að hafa skoðað okkur um í hinum ýmsu hverfum hefur Santa Monica orðið ofan á. Við erum búin að ákveða að fá okkur tveggja herbergja íbúð með parketi í námunda við Montana Ave. og ströndina. Það verður reyndar aðeins dýrara að búa þar, en ekki mikið, allt er á uppsprengdu verði í námunda við UCLA. Strætó gengur beinstu leið á milli hverfanna og það tekur ekki lengri tíma en 15-20 mínútur að komast í skólann. Svo mun ég náttúrulega hlaupa eða fara á línuskauta niður við strönd á hverjum degi (með nýja fallega bleika iPodinn minn). Eftir skóla mun ég rölta um hverfið og drekka frappochino á meðan ég kaupi mér skó í einni af fjölmörgum skóbúðum við Montana. Verður líf mitt ekki fullkomið?

Nú er bara að vona að Tony karlinn (leigusalinn okkar) finni nýja leigjendur hið snarasta svo við losnum undan samningi og draumurinn geti orðið að veruleika. Annars gætum við þurft að bíða út júní og það væri bara of erfitt…

Af einskærri velvild við þá sem hafa áhuga á að fylgjast með stórbrotinni persónu minni og lífi mínu í LA uppfærði ég síðuna Um mig. Þetta er ritskoðuð útgáfa af riðskoðaðri útgáfu. Njótið.

Ég er svoldið svekkt út í vini mína... þeir blogga ekki nógu mikið. Það eitt og sér væri svo sem fyrirgefanlegt ef ég fengi ógrynnin öll af tölvupósti í staðinn, en svo er ekki. Ég er því búin að eignast nokkra ímyndaða vini á netinu (þ.e. ég ímynda mér að þau séu vinir mínir, en þau eru þó ekki ímyndun mín, nema að veröldin sé það öll eins og ég hef reyndar oft ímyndað mér). Þetta er ansi skrautlegt safn ímyndunarvina og hefur meðal annars að geyma karatekappa í Japan, íslenskukennara á Austurlandi, geðklofa, nornir tvær og skvísu úr járni...

Það hefur að vísu aðeins birt til síðustu viku, Anna Hrefna frænka er farin að blogga og Jman er náttúrlega byrjaður líka, þó svo að hann bloggi ekki alveg nógu oft. Mér er skapi næst að henda út nokkrum hlekkjum hér af spássíunni, sumir hafa ekki uppfært síðurnar svo mánuðum skiptir. Búin að eyða hlekkjum sem eru hættir að virka. Þið hin eruð á skilorði hjá mér... Gef ykkur vikufrest. Þeir taki það til sín sem eiga.

Talandi um ímyndunarvini. Þegar ég var barn á leikskólanum Grænuborg talaði ég sífellt um Ingveldi bestu vinkonu mína. Ingveldur og ég gerðum þetta, Ingveldur og ég gerðum hitt, Ingveldur sagði þetta á leikskólanum í dag, og svo framvegis. You get the picture. Foreldrar mínir voru vægast sagt ansi spennt að sjá þessa stúlku sem hafði svona mikil áhrif á mig í leiksólanum. Dag einn vatt mamma sér upp að einni fóstrunni og biður hana um að sýna sér Ingveldi. Haldið ykkur fast... Það var engin Ingveldur á leikskólanum (né nokkur önnur stúlka með svipað nafn). Skví-skví-skví-skví... [Finnið þið ekki hvernig kalt vatn rennur ykkur á milli skinns og hörunds núna...].

Ég hef flokkað auðkýfinga í þrjá hópa.

1. Þeir sem eru ríkir, þurfa að vera ríkir og kunna að vera ríkir. Þetta er hæfileikafólk sem vinnur sína vinnu vel, hefur upp á eitthvað að bjóða og lifir hinu ljúfa lífi með stæl. Kann að fara með auðæfi sín og lætur jafnvel gott af sér leiða öðru hvoru. Dæmi um slíka auðkýfinga: Brad Pitt og Jennifer Aniston. Kannski frekar Bill Gates (Brad og Jen eru náttúrulega ekki auðkýfingar við hlið hans…)

2. Þeir sem eru ríkir en þurfa ekki á peningunum að halda. Ég las að flestir þeirra sem eiga sæti á Forbes 500 listanum séu svona dæmigerðar manneskjur úr næsta húsi. Milljarðamæringar sem breyta ekki um lífsstíl þegar þeir hagnast, búi áfram í gamla húsinu, keyri sama gamla bílinn og svo framvegis. Enda kannski erfitt að verða ríkur ef maður sólundar öllu strax. Við þetta fólk vil ég bara segja: til hvers? Ef það ætlar ekki að njóta peninganna sinna, þá finnst mér alveg að það geti sent mér eins og nokkrar prósentur og leyft mér að gera eitthvað skapandi og fallegt við þá. Dæmi um slíka auðkýfinga: Warren Buffet og Ingvar K___ (IKEA gaurinn, man ekki alveg hvað hann heitir).

3. Þeir sem eru ríkir en eiga ekki að vera ríkir. Það ætti að gera lágmarkskröfur um stíl, þegar kemur að peningamagni sem fólki er leyft að eiga. Ég hef nefnilega komist að því að sumir eiga bara alls ekki að eiga of mikið af peningum, ef þá nokkra. Athuganir mínar eru m.a. byggðar á smekklausum marmarahöllunum hér í hæðunum og síðan sjónvarpsþáttunum Fabulous life of [insert name of rich and famous person] sem sýndir eru daginn út og inn á VH1. Nærtækt dæmi eru flestar NBA stjörnurnar (arg hvað heimilið hans Shaq er til dæmis mikil hörmung, um að gera að monta sig af því að hafa kóksjálfsala við sundlaugina, gasalega lekkert…).

Donald Trump er annað dæmi um mann sem kann ekki að eiga peninga, þó svo að hann sé reyndar ágætlega vel að þeim kominn. Í einkaþotunni hans eru sætisólarnar úr skíragulli og vaskurinn og kranarnir á baðherbergjunum líka. Hvað er að? Finnst honum hann ekki vera öruggur nema hann sé gulltryggður í sætinu sínu og ekki vera hreinn nema hann þvoi sér með vatni sem kemur út gullkrönum? Svo ég tali nú ekki um hárið á manninum, kannski er það úr gulli líka?

Margir verða nefnilega hálf geðbilaðir þegar þeir eiga of mikið af peningum. Finnst mér þá heldur að viðkomandi einstaklingar eigi að gefa einhverjum [lesist: mér] peningana sem kann að fara með þá af smekkvísi og skynsemi. Hávísindaleg rannsókn mín á því hvað ég þyrfti til dæmis að eiga mikið af peningum er einungis um fimmtungur af því sem þarf til að komast inn á Forbes listann. Kröfur um eitthvað meira er náttúrlega ekkert annað en hrein og klár græðgi.

Neðanmáls: Auðvitað skapa peningarnir ekki hamingjuna. Sannur mælikvarði á lífsgæði felst auðvitað í brosi kornabarns, fegurð kvenmanns eða heiðum bláum himni…

Elsku Palli minn á afmæli í dag, 2. mars. Ég gaf honum G5 í afmælisgjöf. Hann þarf víst svoleiðis fyrir skólann næsta vetur. Er ég ekki góð?

Palli gaf mér líka gjöf. Bleikan mini-iPod. Hann sagði að litla barnið fengi alltaf líka pakka svo það yrði ekki afbrýðissamt. Erum við ekki viðbjóðslega væmin og ógeðslega sæt?

Í kvöld förum við út að borða á Koi. Þar var ég einmitt síðasta föstudag í góðum fíling með Robbie, Steven og félögum. Maturinn þar er fáránlega góður og mjög skemmtileg stemmning á staðnum. Spái því að við eigum eftir að verða reglulegir gestir þar.