October 2004 Archives

Í fyrra þegar ég kom heim um jólin fékk ég algjört sjokk að sjá hvað Íslendingar eru upp til hópa feitir (þá er ég auðvitað ekki að tala um lesendur þessarar síðu, því eins og allir vita eru þeir grannir og spengilegir). Ég hafði ekkert veitt þessu neina sérstaka athygli áður en ég flutti til Bandaríkjanna, en á Íslandi (og annars staðar í heiminum) virðist það vera víðtekin skoðun að Bandaríkjamenn séu feitir, óupplýstir og jafnvel heimskir. Þetta er alls ekki mín reynsla af Bandaríkjunum. Ég hef nánast undantekningarlaust kynnst fólki sem er vel að sér í heimsmálunum, meðvitað um samfélag sitt (stundar t.d. sjálfboðavinnu af ýmsu tagi) og hugsar vel um heilsu sína. Að vísu hef ég bara komið til Kaliforníu, New York, Boston, á skíði til Colorado og síðan til Flórída sem barn, þannig að ég hef ekki kynnst miðríkjunum hræðilegu “þar sem óupplýstur almúginn treður í sig kleinuhringjum og kýs Bush...”

Mikið er ég annars spennt fyrir kosningunum. Mér finnst kosningar miklu skemmtilegri heldur en nokkur íþróttakappleikur, en ég fæ svipaðan fiðring í magann þegar um tvísýnar kosnigar eins og þessar er að ræða og ég fékk þegar íslenska landsliðið í handbolta var að keppa á Ólympíuleikunum í Seoul 1988. Fyrir fjórum árum hélt ég með Bush og hans hyski, enda var heimsmyndin talsvert önnur fyrir 9/11... Mér fannst bara svoldið skondið að valkostirnir væru ekki betri en Bush og Gore, og af tveimur frekar slæmum kostum fannst mér sá einlægi og oft einfeldningslegi Bush skárri heldur en hinn hrokafulli og sjálfumglaði “upphafsmaður internetsins” Gore. Þó svo að ég hafi vissa samúð með Bush (ég t.d. hreinlega fyrirlít Michael Moore og þann áróður sem er runninn undan hans rifjum) þá held ég að Bandaríkin og heimurinn allur þurfi frekar á Kerry að halda. Mér hefur fundist Kerry koma vel fyrir, virkar mjög greindur og skoðar allar hliðar á málunum, enda er heimurinn ekki svartur og hvítur (eins og þið haldið! –Góði prédikunartónninn hjá mér...)

Það sem ég tel að helst muni skemma fyrir Kerry er fjölskyldan hans. Konan hans gæti hafa kostað hann þúsundir atkvæða á meðal heimavinnandi húsmæðra, kennara og bókasafnsvarða þegar hún sagði í viðtali í US Weekly að hún sjálf hefði það umfram Lauru Bush að hafa unnið “alvöru starf”. Halló, Laura var barnaskólakennari og bókasafnsvörður í 11 ár fyrir utan árin sem hún sinnti dætrum sínum og heimili. Sjálf hefur tómatsósuerfinginn Theresa unnið í stjórn fyrirtækis í krafti ættarauðs síns. Hún á bara að halda kjafti. Dætur Kerry eru líka gjörsamlega óþolandi. Þær komu fram á MTv Music awards í Miami fyrir um mánuði síðan og voru svo ömurlega sjálfumglaðar og umvöndunarsamar að það liggur við að ég myndi láta það hafa áhrif á mig væri ég með kosningarétt. Þegar púað var á þær úr áhorfendasal sögðu þær við sal fullan af yngstu kjósendunum: “Sssshhhh you guys, you do not understand. This is very important!” Svona þagga niður í lýðnum og segja honum hvað skipti máli, því þær eru svo upplýstar. Fyrir utan það reyndi þessi ljótari (sú ljóshærða) að vera fyndin í viðtali um daginn þegar hún sagðist vilja koma því á hreint að “hún og Ben Affleck væru hætt saman eftir að þau hefðu eignast þríhöfða barn.” Ég dey alveg úr hlátri hérna, hahaha, Ben Affleck er að vinna fyrir pabba hennar og kjaftasögurnar fóru á kreik. I hate to break it to you, en það hélt enginn, ENGINN, að Ben Affleck hefði komið nálægt þér!

Já, þetta verður spennandi.

P.s. Ég vil taka það skýrt fram að stuðningur Brad Pitt við Kerry framboðið hefur ekkert um skoðanir mínar á kosningunum að segja. Nákvæmlega ekki neitt! Ég held líka alls ekki að Bush sé hálfviti eins og svo margir halda, en það almenna álit heimsbyggðarinnar eitt og sér gæti hins vegar verið næg ástæða fyrir Bandaríkin að hafna Bush. Ohhh, pólitík, you’ve got to love it!

Ég á til með að segja ykkur frá gærkvöldinu mínu.

Við ákváðum að hitta vini hans Palla á íþróttabar til þess að horfa á Rauðu Sokkana lumbra svolítið á Kardínálunum um eftirmiðdaginn en síðan var förinni heitið á the Wiltern í Hollywood til að sjá PJ Harvey rokka. Fyrri hluti kvöldsins var ansi skrítinn og ekki beint svalur, en PJ deliveraði heldur betur á tónleikunum, þannig að við komum út í plús hvað rokkstig varðar.

Palli sá um skipulagninguna og til þess að við yrðum komin sem fyrst á tónleikana valdi hann þann íþróttabar sem var næstur the Wiltern til að fylgjast með leiknum. Eftir nokkra leit varð Sizzlers fyrir valinu, en lítið er um íþróttabari eða veitingastaði með stóra skjái í Hollywood. Hollywood er einfaldlega of svöl fyrir svoleiðis rugl. Sizzlers er ein af þessum dæmigerðu amerísku skyndibitakeðjum. Palli hringdi með nokkurra daga fyrirvara til að tryggja að við fengjum bás með góðu útsýni á skjáinn. Ekkert mál, við mjög ánægð með okkur. Ég er nefnilega haldin þeirri áráttu að halda að allir séu alltaf að plana nákvæmlega það sama og ég á nákvæmlega sama tíma og ég og vil þess vegna alltaf hafa vaðið fyrir neðan mig og panta borð í tíma.

Við keyrðum því í austurborgina með bros á vör til móts við vini okkar. En brosið fraus um leið og við gengum inn á Sizzlers. Þetta var einskonar senior citizens Sizzlers, með senior citizens menu, senior citizens odor, and senior citizens all over the place. Ekkert að ellilífeyrisþegum sem slíkum, en sjónvarpið var lítið og eldri borgara tónlist yfirgnæfði leikinn. Nú voru góð ráð dýr. Áttum við, svala liðið, að hanga með gamalmennunum eða finna okkur nýjan stað? Palli þoldi einfaldlega ekki gamalmenna-lyktina þannig að við rukum á næsta íþróttabar, sem reyndist vera AAAA í Korea-town.

Quadruple A var súrrealískur. Manni átti að líða eins og maður væri úti undir stjörnubjörtum himni á köldu vetrarkvöldi, þrátt fyrir að vera innan dyra. Hitinn var við frostmark, í loftinu var stjörnuhiminn (eins og á Mecca Spa) og síðan gashitarar á milli borða. Fjórir risastórir skjáir með hafnarboltaleiknum prýddu síðan veggina. Matseðillinn var á kóresku þannig að við renndum frekar blint í sjóinn með veitingarnar, en vorum sæmilega heppin. Í forrétt fengum við sætar kartöflur. Í raun og veru var þetta nákvæmlega eins og Pick nick kartöflustráin í dósunum sem voru svo vinsæl í útilegurnar í gamla daga. Í Kóreu er flórsykri stráð yfir kartöflustráin og síðan eru prjónar notaðir til að gæða sér á herlegheitunum. Þetta var reyndar alveg furðulega gott. Kannski var ég bara svöng. Annað hvort. Maturinn var venjulegri, síðan þegar við fengum reikninginn var komið með stóra skál af poppkorni á borðið. Skrítið.

Ég ætla að hafa sem fæst orð um leikinn sjálfan. Hafnarbolti er náttúrulega bara fáránleg “íþrótt”. Red Sox unnu (og reyndar aftur í kvöld og eru því meistarar). Mikið er búið að tala um bölvunina sem hvílt hefur á liðinu síðan Babe Ruth var seldur til Yankees fyrir yfir 80 árum, en Red Sox hafa ekki unnið titil allan þennan tíma (The curse of the Bambino). Ungur Bostonbúi segist eiga heiðurinn af því að hafa aflétt bölvuninni einn og óstuddur. Þannig er mál með vexti að hann fór á hafnarboltaleik í sumar og fékk boltann beint í andlitið og við það brotnuðu allar framtennurnar. Síðan þá hafa Red Sox unnið alla mikilvægustu leikina sína... Þetta væri ekki í frásögur færandi, nema vegna þess að strákurinn býr í sama húsi og Babe Ruth bjó þegar hann var seldur til Yankees. Freaky shit... Eða ekki!

Loks fórum við á tónleikana. Þeir voru magnaðir. Ég hef aldrei verið die-hard PJ Harvey aðdáandi fyrr en í gær. Hún var rosalega svöl. Og kjóllinn sem hún var í, hann var magnaður. Mig langar að vera söngkona í hljómsveit. Reyndar eru sönghæfileikar frumskilyrði... Ég gæti reynt að bæta það upp með líflegri sviðsframkomu, svörtu naglalakki og húðflúrum...

Að lokum þá er ein spurning sem brennur á mér svona út í bláinn, en ég bara verð að fá að vita svarið við, veit einhver hvað er að frétta af Meg Matthews?

Ég á til með að segja ykkur að einkaþjálfarinn minn, sá hinn sami og hughreysti mig með alls kyns uppbyggjandi athugasemdum, var kjörinn Mr. America nú um helgina. Mér finnst ansi svalt að hafa verið í þjálfum hjá sjálfum Herra Ameríku. Ég náttúrulega sendi honum tölvupóst með hamingjuóskum og er þar af leiðandi tilneydd til að byrja aftur í gyminu (því nú veit hann að ég er ekki flúin til Íslands...).

Ég sagði ykkur frá stjörnulistanum mínum fyrir rúmu ári síðan. Ég hitti númer 3 á listanum í Williams and Sonoma á laugardaginn. Jake Gyllenhaal var þar ásamt þýska fjárhundinum Atticus (sem pjásan hún Kirsten Dunst neitar reyndar að kalla annað en Lovey, "because Atticus is too movie"). Hvað veit hún? Þetta var annars mjög rómantískt allt saman, hvernig augu okkar mættust í hnífaparadeildinni, en af hreinni og klárri tillitssemi við Palla, sem stóð við hliðina á mér, þá gekk ég ekki upp að Jake og spurði hann ekki hvort hann vildi grípa tækifærið og eiga með mér unaðsnótt, þar sem hann væri á stjörnulistanum mínum. Kannski næst? Nei.

Annars er lífið að komast í ansi fastar skorður. Heimaverkefni og aftur heimaverkefni, en samt minna álag en í fyrra. Reyndar hefur ein grundvallar breyting orðið á lífi mínu. Í síðustu viku varð ég fyrir svolitlu sem einna helst mætti líkja við trúarlega upplifun. Ég prófaði rafmagnstannbursta í fyrsta sinn. Ég er líklega búin að nota hann yfir hundrað sinnum á síðustu 10 dögum. Hann er alveg frábær. Ég er að spá í að eiga hætta núna og eiga huggulega stund með Crest (R)Spinbrush TM. Engar saurugar hugsanir, auðvitað er ég að fara að bursta tennurnar!

Tölvan er öll að hressast og myndir frá ferðinni til New York eru komnar á myndasíðuna. Von er á fleiri færslum á næstunni, ekki gefast upp á mér strax...

Síðasta helgi var frábær. Ég varði henni með góðu fólki í næstsvölustu borg Bandaríkjanna, New York. (Reyndar er erfitt að gera upp á milli LA, NY og SF.)

Karókíbörum borgarinnar voru gerð afar góð skil. Gef 2nd on 2nd 4 stjörnur af 5 mögulegum, mínusstig vegna þess að stúlkan sem stjórnaði græjunum tók lag sjálf þegar allir vissu að ég var næst í röðinni. Hvílík og önnur eins ósvífni! Sing Sing fær hins vegar fullt hús stiga, 5 stjörnur, en þar geta hópar pantað einkaherbergi. Ég hélt ég hefði dáið og væri komin til himna. Við vorum þar til lokunar, rúmlega 6 á sunnudagsmorgni.

Ég kíkti auðvitað í heimsókn til Dónalds og falaðist eftir því að fá að vera næsti skjólstæðingur hans. Hvernig finnst ykkur myndin? Það kemur allt í ljós fljótlega, en verst þetta vesen með ríkisborgararéttinn alltaf hreint. Það sama var uppi á teningnum um daginn þegar CIA kom í deildina okkar og var að leita að nýjum spæjurum með víðtæka hagfræðiþekkingu. Ég kom ekki til greina því ég er ekki bandarískur ríkisborgari.

Ég veit að ég yrði frábær njósnari. Hef oftar en ekki legið á gluggum nágranna minna og villt á mér heimildir með einum eða öðrum hætti, ferðaðist m.a. um Kaupmannahöfn sem ungfrú Þýskaland hér um árið... CIA veit ekki af hverju það er að missa.

P.s. Myndir eru á leiðinni, alltaf á leiðinni...

Skólinn er farinn af stað. Líst sæmilega á þetta. Hitti bekkjarsystkinin öll aftur. Ég er hvorki Junichi eða Jaeok (snillingarnir í bekknum) en ég sýndi þó fram á ótvíræða yfirburði mína, hlutfallslega og algjöra, í bekkjarpartýi á föstudaginn þegar ég sigraði limbókeppnina. Þetta var alvörupartý og eins og allir vita eru limbókeppnir inni í dag. Ég tek það fram að ég er 173 sm. og að ég atti kappi í úrslitum við tvær stúlkur undir 160 sm. I’ll always have limbó.

Ég fékk annars niðurstöðu úr prófi núna í vikunni. Ég er komin í gegn um aðalsíuna í prógramminu. Það er viss léttir, en ég var þó í aðra röndina farin að láta mig dreyma um tíðari strandarferðir og spænskunámskeið. En það verður víst að bíða betri tíma eins og svo margt annað.

Ég þoli ekki þegar fólk setur upp sérstakan svip þegar það er að hugsa, svona til að sýna öðrum að það sé djúpt þenkjandi, hleypir í brýrnar og svo framvegis. Sérstaklega finnst mér algengt að ungar konur séu með svona svipi. Maður fær svo hrikalega ljótar hrukkur á milli augnabrúnanna af þessu, þið vitið svona hrukkur eins og ungar fréttakonur eru með. Og nú er ég komin með þær líka! Botox, klapp-klapp-klapp. Botox, klapp-klapp-klapp. Og við minn Guð, þá sver ég að þetta gerðist á örfáum vikum. Verð greinilega að fara að gera meira af hlutum sem reyna ekkert á andlegt atgervi, eins og til dæmis að horfa á veruleikasjónvarp, já og stunda líkamsrækt.

Fór í þeim erindagjörðum með Palla að hlaupa á ströndinni í gærkvöldi. Við ærsluðumst svolítið í flæðarmálinu (a’la þau)en hlupum þó aðallega á stígnum okkar. Þar mættum við álíka huggulegu pari í svipuðum erindagjörðum, þeim Katie Holmes og Chris Klein. Allar fréttir um sambandsslit þeirra eru því úr lausu lofti gripnar.

Annars er ferðahugur í mér núna. Ég vil ekki segja hvert ég er að fara, því sumir gætu verið að lesa, en við skulum bara segja að stórborgin sú sem ég mun heiðra með nærveru minni sé leikvöllur þess auðkýfings sem er með verstu yfirgreiðslu í sögu mannkyns. Þarf síðan að drífa mig að setja inn einhverjar myndir, þetta er orðin ansi slöpp síða hjá mér, þó svo að hún sé ennþá betri en flest annað á þessum blessaða veraldarvef. Grín. Og þó...